بیست هایی برای قلاده های طلا و ابوالقاسم طالبی

دیدن «قلاده های طلا» آدابی دارد: باید اولش بروی و دستکم ده فیلم بخش مسابقه جشنواره فیلم فجر را ببینی؛ بعد یک گوشه پیدا کنی و «خیابانهای آرام» کمال تبریزی را روی دور تند نگاه کنی؛ آخرش که خوب گرم شدی بنشینی و «گزارش یک جشن» ابراهیم حاتمی کیا را تماشا کنی. اگر خوب حرص خورده ای و لجت درآمده، دیگر وقت دیدن «قلاده های طلا»ست. - «قلاده های طلا» قله سینمای ایران در سال 1390 است: یک تابلوی مینیاتوری جهان نگر درباره هشت ماه دفاع از جمهوریت نظام اسلامی؛ یک نخ تسبیح برای ذهنهایی که نتوانسته اند تکه های وقایع نفس گیر فتنه 1388 را به هم وصل کنند و یک دروازه امید برای دلزدگان از افسردگی سینمای ایران ...