دیگر نفسم بریده از بس که به اولیای امور گفته ام

یک بار چند سال پیش که برای گفت وگو با او به خانه اش رفته بودم، درباره اش نوشتم که او جهانی است بنشسته در گوشه ای.با این حال، تواضع و برخورد انسانی او مصداق این جمله است که درخت هر چه پربارتر، افتاده تر. دامنه فروتنی او تا جایی ادامه داشت که در میان گفت وگو، وقتی به او گفتم برخی هنرمندان در برهه ای از زمان گرفتار غرور و تبختر می شوند، به فکر فرو رفت و گفت: انسان باید خودش را مانند یک ظرف خالی بداند تا دائما به آن اضافه شود.در حالی که اگر خود را مملو و سرشار بداند، دیگر چیزی به او افزوده نخواهد شد ...