آدمیان به دنیای پیرامون به مثابه امری واقعی و عینی است. جهان عینی که برای من وجود دارد و برای من وجود خواهد داشت با تمام اعیانش همه معنا و اعتبار وجودش را برای من از خود من، به مثابه من استعلایی (قلمرو تجربه ذهن استعلایی) که فقط اپوکه آن را آشکار می کند به دست می آورد. ( من استعلایی یا من ناظر به معنای تجربه ای است که مستقل از اشیا خاص در ذهن ناظر است که نقطه مرکزی در تجربه و
علی الصِّراطِ لا یَجُوزُها عبدٌ بِمَظلِمَةٍ. که این کمینگاه پلی است بر روی صراط که هر بنده ای مظلمه ای به گردن داشته باشد نمی تواند از آن بگذرد . یا در کلامی دیگر از امام معصوم (ع) آمده است که اوّل قطره من دم الشّهید کفّاره لذنوبه الّا الدّین فانّ کفّارته قضاءه یعنی اولین قطره خون شهید، کفاره گناهان اوست مگر دِین، که کفاره آن ادای آن است. هدفِ این متن تاکید بر قوام سرمایه ی
گیرد، باید شعری باشد که با همه مردم ارتباط برقرار کند. یکی از این مصراع ها که بارها به چشمم خورد، در مکتب ما اشک مقام است، نه حالت بود. اولین بار که آن را دیدم، درست متوجهش نشدم. بعد از چندبار دیدن آن در شهر، فکر کردم فلسفه عمیقی دارد و من متوجهش نشده ام؛ اما بعد دیدم دیگر صاحب نظران نیز ضمن انتقاد به این مصرع، معتقد بودند که این مصرع معنایی ندارد و چطور در سطح شهر منتشر شده است. با
غمخوار و از مادر مهربان تر است. حکیمی معتقد است: دوست داشتن یکدیگر و توجه، لطف و مهربانی به همه انسان ها از جمله درس های مهمی است که جامعه امروز می تواند با الگوبرداری از سیره امام رضا(ع)، آن را در روابط خود پیاده و تنظیم کند. هر سال حداقل به یک نکته از سفارشات حضرت رضا(ع) عمل کنیم وی اظهار داشت: جامعه ایران ارادت و علاقه ویژه ای به حضرت رضا(ع) دارد که این عشق و علاقه