رضایت بخش و خوشحال به عمر خود نگاه کند و بداند که کارش را نه به قصد جایزه بلکه بدرستی انجام داده است. صدایی که عباس کیارستمی در گنبد دوار افکند مدت ها خواهد پیچید و دلیل آن نسل به نسل بررسی خواهد شد و این طور است که جاودانگی به وجود خواهد آمد. حجت الله ایوبی: میا بی دف به گور من زیارت ما امروز سوگوار آیینه ایم و این آیینه، بی زنگار و زلال شد جان جهان نمای روزگار تاریکی ها. پرده هایی از
جنازه باشکوهی در روستا برگزار شده است. ساعت یک و نیم شب بود، از خواب بیدار شدم و نماز خواندم. خواهرم گفت چه وقت نماز خواندن است. گفتم خیلی دلواپسم. تا صبح آن روز، آرام و قرار نداشتم، چیزی ته دلم می لرزید. تمام روز، سرم را به کارهای خانه و بیرون گرم کردم اما از دلشوره ام کم نشد. دلم خیلی می جوشید و اصلا به حال خودم نبودم. خواهرم گفت: چقدر دلواپسی. گفتم: برای رضاست. گفت: مهدی زنگ زده گفته حال رضا
. خوشبختانه از تلفن همراه و عکس های سلفی خبری نبود. انگار همه وزن این فیلم ساز را از همان ابتدا با محک فرهنگِ خویشتن داری و آرامش طلبی سنجیده بودند. مراسم بدون مقدمه رسما آغاز شد. اجرای مراسم را هنرمند محبوب، پرویز پرستویی، بر عهده داشت. با پخش شدن تلاوت آیات قرآن، سکوتی همراه با احترام حاکم شد. پرستویی بوسه ای بر تابوت استاد زد و با صدای دلنشین و غمناکی گفت: ما امروز اینجا آمده ایم تا
انسانی و اسلامی بوده است و با چاپ و انتشار آثار و اشعار رسالت مدار خود، در عرصۀ ادبیات انقلاب اسلامی، حضوری پویا، بانشاط، گسترده و تأثیرگذار داشته است. امروز نیز استوار و ثابت قدم، رهنمود این راه مقدس و روشن است و به زمزمۀ عاشقی، مشغول: با تو دل من در اوج پرواز است آواز مخوان، حضورت آواز است پایان شب است و گفت وگویت گرم باش ای همه خوب، تازه آغاز است