بود که بنابر انگیزه های گوناگون، برای رسیدن به اهداف خود، مذهب تشیع را مذهب رسمی اعلام کرده و به گسترش بیش از پیش آن یاری رساندند و علمای شیعه با استفاده از شرایط به وجود آمده، در راه ترویج مکتب تشیع و تحکیم و تعمیق فرهنگ آن تلاش های زیادی از خود نشان دادند. هرچند نمی توان و نباید تمام اقدامات دولت صفویه را مورد تأیید قرار داد و از سخت گیری های غیرمنطقی آنان برای رسمی کردن مذهب تشیع، در
است. ایشان پیامبر اسلام را خلیفه اعظم خداوند و سایر انبیا را خلفا و مظاهر ذات شریف او دانسته و مطالب مشابهی نیز در مورد امام علی و اهل بیت بیان کرده اند. (امام خمینی(رحمه الله علیه)، 1372: 83 به بعد) از پیامبر اسلام(ص) نقل شده است که او و اهل بیتش، نخستین کسانی بوده اند که خداوند آفرید. (مجلسی، 1403: 16 / 375) ابن عربی نیز سخنان بسیاری در این زمینه دارد. برای نمونه، وی در رساله نقوش الفصوص با عنوان
/> تمام این موارد تنها بخش کوچکی از خاصیت ها و مزایای ارتباطات بود که متاسفانه درکشورما هنوز به طور شایسته مورد توجه قرار نگرفته و بعضاً با کم لطفی هایی مواجه شده است. براین امر واقفیم که استفاده ناصحیح از هر وسیله و ابزاری می تواند برای انسان مخرب باشد. همینطور مقوله ارتباطات نیز از این قاعد مستثنی نیست، ودرصورت استفاده غلط از آن آسیب هایی برای فرد و جامعه به همراه خواهد داشت. اما این
بنی عباس به ویژه هارون، عرصه چنان بر اهل بیت (علیهم السلام) تنگ بود که کسی توان فعالیت سیاسی و حتی فرهنگی نداشت. راویان حدیث جرئت نداشتند آشکارا از امام کاظم (ع) نام ببرند و مطالب گران بهای تفسیری، فقهی، عرفانی و علمی او را نقل کنند. به همین دلیل آنان آثار گران بها و مطالب مستند حضرت را به صورت کنایه و اشاره می نوشتند و برای یک دیگر می خواندند، و با عبارت های زیر از امام یاد می کردند: سمعت ابا