بعد از زورخانه، مکتب خانه بود که جزو اماکن مقدس و محل روا شدن حاجت ها به شمار می آمد و پس از آن مدارس طلاب دین که در آن دروس مذهبی می خواندند. محل مکتب خانه دکان یا اتاق بزرگی در کوچه یا خانه ای بود که مکتب دارهای مرد یا مُلاباجی های زن، آن را اداره کرده به تعلیم و تربیت کودکان می پرداختند و صورت ظاهر آن عبارت بود از فرش حصیر یا نمد یا گلیمی مندرس و میز کوتاه و تشکچه مکتب دار و چند ترکه آلبالو یا عناب روی زمین کنارمیز و چوب فلکی. این روزها همه چیز برای تربیت و علم آموزی فرزندانمان در مدارس مهیاست، اما در کنار اینها فرهنگ اصیل ایرانی مان را کجا باید آموزش دهیم؟! ...