سال 87 با پسر10 ساله ای گفت وگو کردم که از پنج سالگی توسط پدر معتاد شده بود. معتاد به تریاک. پسرک با مادر و خواهر معتادش به تهران آمده بود و هر سه، اعتیادشان را در یک کمپ ترک کرده بودند و شب های آخر اقامت در تهران را در سرپناه زنان در کوچه مرغی های مولوی سپری می کردند. پسر و خواهر و مادر بعد از یک هفته به شهرشان برگشتند و پسرک در کنار پدر تریاکی، دوباره معتاد شد. این بار پدر و پسر با هم هرویین می کشیدند.
دنیا ارزش دل بستن ندارد، دل کسی را نشکنید و به همه خوبی کنید. هیچ عمل نیکی بی جواب نمی ماند. محمد علی یک انسان خوب و با تقوا بود که تمام زندگی اش برای مردم و مخصوصاً هم ولایتی هایش آموزنده و پر از درس بود! آن روزها به خاطر نبودن وسایل نقلیه _ غیر از الاغ و گاری _ اگر کسی راهی دیار امام رضا(ع) می شد، چنان اعتباری پیدا می کرد که می توان گفت: مشهدی شدن آن روزها دست کمی از حاجی شدن
، رفع شد. جزئیات آمار رسمی، از تغییر کاملا محسوس رفتار سرمایه گذاران ساختمانی حکایت دارد و نشان می دهد رجوع سازنده ها به ساختمان های ناتمام بعد از دو سال و تمرکز بر تکمیل آنها، باعث به حرکت افتادن سرمایه های گرفتار در املاک نیمه کاره، شده است. میزان سرمایه های محبوس در این املاک طی نیمه اول 94 حدود 10 درصد کاهش یافت و همزمان حجم سرمایه گذاری در تکمیل ساختمان ها 6.4 درصد رشد کرد. این اقدام در نقش
را از کتک زدن من باز دارد فایده ای نداشت و به یکباره در بین دوستان دانیال و دوستان فرهام بر سرمن، درگیری شدیدی به وقوع پیوست تا این که یکدفعه من که در اثر ضرب و شتم در خون غوطه ور بودم با ناله ناگهانی فرهام، چشمانم به سوی او خیره شد و دیگر ضربات دست او راحس نکرده و از حال رفتم. چند روز بعد پس از این که از بیمارستان ترخیص شده وبا مادرم به خانه بازگشتم با دیدن پارچه های مشکی و نصب آگهی فوت
کُرکُریشون بود،رفتن به جنگ غول...غول،غول عجیبی بود...یه پاشو می زدی،دو تا پا اضافه می کرد.دستاشو قطع می کردی،چند تا سر اضافه می شد. بالاخره دست و پای آقا غوله رو قطع کردن و خسته و زخمی برگشتن به شهرشون، آژانس شیشه ای رحیم کابلی 53 ساله یکی از جوان های همان سال ها بود،17 سال داشت که جنگ شروع شد، نیمکت های مدرسه را رها کرد و 8 سال زندگی آرامَش را در یکی از سرسبزترین شهرهای شمالی گذاشت و 80 ماه در
یک اسب می نگرد و در یکی دیگر، پر طاووس بر شانه دارد. در عکس دیگری نیز او را دست به سینه و با سر اسبی پشت سرش می بینیم. این روزها فیلم بارکد و کفش هایم کو با بازی او در حال اکران است. کیان افشار تنها مدل عکس های اتحاد بود که در افتتاحیه نمایشگاه حضور نداشت. مینا ساداتی؛ شمشیر متناسب با آرایش جنگیِ صورت متفاوت ترین چهره پردازی مدل عکس های اتحاد در نمایشگاه سربازان... مربوط به مینا
کردیم، نوزادی مانند رویا جانش را از دست داد، حالا 20 سال از آن زمان گذشته اما همان اتفاق تکرار شد، ما همچنان تنها هستیم گفت: به گفته مسوولان متاسفانه روزانه در تهران سه تا چهار کودک با اعتیاد به دنیا می آیند؛ این درحالیست که نزدیک به دو میلیون کودک کار در کشور وجود دارد، در چنین شرایطی کژدار و مریض کار کردن در مقوله اعتیاد، شرم آوراست. وی ادامه داد : رویا نوزادی بود که از شدت سوء تغذیه و
از فامیل های خودمان به من گفت حالا این همه وقت پسرت مرده است، شما هر سال، مراسم می گیرد. به او گفتم: اولا پسر من نمرده است و شهید شده. در ثانی یک بار دیگر بشنوم اینطور حرف می زنی... پدر شهید که نظامی هم بوده، عصبانیتش افسری است. اخم می کند اما پریستیژش را از دست نمی دهد. ناراحت می شود اما کاریزمایش را حفظ می کند. احساس می کنی هنوز در لباس نظامی است. مادر رفتن پسر را باور نکرده است. برایش
حادثه نوشته مادر 32 ساله ای است که این روزها حال بهتری دارد اما هنوز کمی سخت حرف می زند. برای همین ترجیح می دهد به جای مصاحبه، به همراه همسرش داستان خودش را بنویسد و به روزنامه بفرستد. این مادر ادامه می دهد: وقتی هم که ماسک را برداشتند، ایست قلبی کردم و به کما رفتم. بعد از تلاش تیم پزشکی با حدود 3 درصد هوشیاری من را به مراقبت های ویژه سوختگی همان بیمارستان بردند و دو یا سه روز بعد به هوش
همان چند دقیقه با چهره های عجیبی روبرو می شوی. یک نفر از شدت گریه و زاری بر روی زمین از حال رفته، یک نفر بخاطر غم از دست دادن عزیزش در شوکی فرو رفته است و یک نفر هم سرش را به دیوار گذاشته و آرام گریه میکند؛ تا می آیی به خودت بیایی که کجا هستی و روزی هم تو باید بر روی سنگ غسالخانه بخوابی تا غسلت دهند یک دفعه با صحنه ی عجیبی رو برو می شوی! دختری که با مانتوی توری بدن نمایی در حال رژه رفتن