یَا رَفِیقُ یَا حَفِیظُ یَا مُحِیطُ یَا مُقِیتُ یَا مُغِیثُ یَا مُعِزُّ یَا مُذِلُّ یَا مُبْدِئُ یَا مُعِیدُ خدایا از تو می خواهم به حق نامت ای مهربان ای رفیق ای نگهدارنده ای احاطه دار بر همه ای توانا ای فریاد رس ای عزت بخش ای خوار کننده ای آغازنده ای بازگرداننده (74) یَا مَنْ هُوَ أَحَدٌ بِلا ضِدٍّ یَا مَنْ هُوَ فَرْدٌ بِلا نِدٍّ یَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَیْبٍ یَا مَنْ
وَالاْکْرامِ یا اءرْحَمَ الرّاحِمینَ منزهی تو ای که نیست معبودی جز تو ، فریاد فریاد بِرَهان ما را از آتش ای پروردگار و در بلد الا مین است که در اوّل هر فصل بِسْمِ اللّهِ بگوید و درانتها : معبود منزهی تو ای که نیست معبودی جز تو ، فریاد فریاد درود فرست برمحمد و آلش و بِرَهان ما را از آتش ای پروردگار ای صاحب جلال و بزرگواری ای مهربانترین مهربانان ( 1 ) اللَّهُمَّ إِنِّی
) را چنان که شایسته مقام اوست درک کند، شب قدر را درک کرده است. طاهرزاده گفت: از آن جهت که زهرای مرضیه (س) در همه حرکات و سکناتشان نمونه کامل بندگی و عبودیت اند، اگر کسی با نظر به آن حضرت و ارادت به سیره آن بزرگوار وارد شب قدر شود، آمادگی لازم را برای درک شب قدر پیدا کرده است و یک نوع سنخیت با حضرت صاحب الزمان (عج) که در عین عبودیت، صاحبِ شب قدرند در او ایجاد شده است. بنابراین با امیدواری
مصائب و شدائد به آن ها هجوم می آورد، باید به تکیه گاه دعا پناه ببرند. دعا هم سلاح است و هم سپر است. دعا هم راه است و هم مقصد است. دعا ذوب شدن در ذات ربوبی است، دعا اتصال دل به دل آفرین، به دلدار و دلبر است. باید مسئله دعا را به عنوان یک امر سرنوشت ساز که روح همه عبادت هاست و رمز بندگی خداست، در این ماه جدی بگیریم و مطمئن باشیم که خدا اکرم الاکرمین است و کسی که کریم است، در ضیافت مهمانش، کم
انتقام و مقابله به مثل مباش)ما به آنچه مخالفان توصیف می کنند آگاه تریم.(می دانیم که مشرکان مرا به گرفتن فرزند وشریک وتو را به سحر وجادو توصیف می کنند) وَ قُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطِینِ 97 وَ أَعُوذُ بِکَ رَبِّ أَنْ یَحْضُرُونِ 98 و بگو:پروردگارا! من از وسوسه های شیطان ها به تو پناه می برم.و پناه می برم به تو ای پروردگار! از این که آنان نزد من حاضر شوند.