به گزارش بولتن نیوز ، کتاب لیلی شناسنامه نمی خواهد اثر عطیه سادات حجتی در انتشارات کتاب نیستان منتشر شد. به این کتاب از چند منظر می توان اعتنا کرد؛ اول اینکه یادآور آثار قدیمی ایران است که در قالب شطحیات منتشر شدند؛ متونی شوریده که در آن شاهد احساسات پرخروش و غلیان کرده هستیم. عالی ترین نمونه های این دست از آثار را می توان در برخی کتاب های سید مهدی شجاعی و احمد عزیزی دید. حجتی در کتابش
مهدی شجاعی می توان سراغ گرفت. حجتی در کتاب تازه خود سعی کرده نیم نگاهی به این سنت نویسندگی و روایت در ادبیات معاصر ایران داشته باشد و در قالب روایی نزدیک به آن با مخاطب خود صحبت کند. تا زنده ام هویت من عشق است با این که سعی داشته قدم در این وادی بنهد اما از منظر زبان و شاعرانگی اش فاصله قابل اعتنا و هوشمندانه ای این سبک حفظ کرده است. نویسنده در این اثر با زبانی بسیار ساده تر و به دور از
اگزیستانسیالیسم جدید دانسته اند. زیرا گرچه تفکر او مکتبی را پایه گذاری کرد که در قرن بیستم اگزیستانسیالیسم نامیده شد اما موضوعات و مسائل مطرح در این مکتب در گذشته سابقه داشته است. در حقیقت اگزیستانسیالیسم ریشه هایی به قدمت وجود خود انسان دارد و آنچه در این مکتب مورد بحث قرار می گیرد با وضعیت دایمی وجود انسان مرتبط است. بنابراین می توان گفت اگزیستانسیالیسم در طول تاریخ رشدی جنینی را طی کرده و در عصر معاصر پا
/> اول این که مسائل حاد و غیر قابل اغماض جامعه ی ما از قبیل مساله ی جنگ و مسائلی نظیر آن، بخش مهمی از نیروهای ما را به خودش اختصاص می دهد. شما تصور بفرمایید اگر ما بخواهیم هر روز بخشی از ذهنمان و فکرمان را از جهت تاکتیک، جهت عملیات، از جهت طرح و برنامه، از جهت سلاح و مهمات مصروف میدان جنگ نکنیم، این وقت اضافی که باقی می ماند، صرف چه کاری خواهد شد؟ این توان فراوانی که امروز در راه جنگ مصرف می شود، اگر