هادی فرامرزی

تلفن خانه زنگ می خورد. بی محابا صدایش را می دهد بیرون و هارت و پورت می کند. انگاری لج کرده باشد. خانه را گذاشته روی سرش. آخرش برمی دارم، فقط می خواهم صدایش را خفه کنم. صدای بی جانی خس خس کنان از آن ور خط چیزی می گوید. ملتفت نمی شوم. از خواب می پرم. تلفن باز هم زنگ می خورد. دوباره دراز می کشم. خواب می بینم. تلفن باز هم زنگ می خورد. چشمانم را باز می کنم، صدا می آید. زنگ توی گوشم نفیر می کشد. توی خواب و بیداری سلامی می شنوم. صدای زنگ نمی آید. به خودم که می آیم گوشی توی دستم است ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)