این اثر در باب ضرورت استقلال فرزندان و احتراز از اتکا به اعتبار و حیثیت پدران و به عبارتی پرهیز از آلوده شدن به امتیاز ویژه و رانت آقازادگی چنین می خوانیم: بدان نام که مادر و پدر نهند، همداستان مباش که آن نام نشانی باشد. نام آن باشد که تو به هنر بر خویشتن نهی تا از نام جعفر و زید و عمر و عثمان و علی به استاد و فاضل و حکیم اوفتی: فرزند هنر باش نه فرزند پدر فرزند هنر زنده کند نام پدر (باب ششم، ص 29
خانه
