هستند، آنچه مایه به دست آوردن گنج سعادت است، آنها را در روشنایی می بینند؛ چون همه را در روشنایی و زیبا می بینند و این زیبایی دیدن، آتش عشق به زیبایی ها را در دلشان برافروخته می کند و حرارتی معنوی پیدا می کنند که این حرارت، بی خستگی، بی کسالت و بی برگشت، سبب حرکت آنها می شود تا به آن گنج برسند. حافظ می فرماید: طفیل هستی عشق اند آدمی و پری/ارادتی بنما تا سعادتی ببری مراد از این پری
هر جمله دعا یک راه بسوی خدا است، هر جمله دعا یک اضطرار است. این اضطرارها باید در ما پیدا بشود، اجابت ها را هم حاضر ببینیم، آنوقت در مقابل هر جمله از دعای ما یک درخواست است و یک اجابت. ببینید آنوقت چه اتفاقی می افتد، آدمی که دهانش را باز می کند به ابوحمزه خواندن، تا دهانش باز می شود اجابت می آید، یعنی دائما سیرش با اجابت خدا است.
اجعلنی فیه من المتوکلین علیک واجعلنی فیه من الفائزین لدیک واجعلنی فیه من المقربین الیک باحسانک یا غایه الطالبین” “خدایا مرا در این روز از آنان که (در تمام امور) بر تو توکل می کنند و نزد تو فوز و سعادت می یابند و از مقربان درگاه تو می باشند قرار ده به حق لطف و احسانت ای نهایت خواسته درخواست کنندگان” (1) اللهم اجعلنی فیه من المتوکلین علیک “خدایا مرا در این روز از کسانی قرار ده که (در تمام امور
چون شما نیست می خواهد بر شما برتری جوید و اگر خدا می خواست قطعا فرشتگانی می فرستاد [ما]در میان پدران نخستین خود چنین [چیزی] نشنیده ایم (24) إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّی حِینٍ ﴿25﴾ او نیست جز مردی که در وی [حال] جنون است پس تا چندی در باره اش دست نگاه دارید (25) قَالَ رَبِّ انْصُرْنِی بِمَا کَذَّبُونِ ﴿26﴾ [نوح] گفت پروردگارا از آن
نفس آخر من تو اجازه نده تنها بشود پیغمبر بعد من باش کنار پدرت دختر من صَرف دین پدرت شد لحظات عمرم وقف شد دار و ندارم به ره همسر من همه ی زندگی ام خرجیِ اسلام شده جان من نیز فدای سر پیغمبر من از همه ثروت من که به هوای دین رفت یک کفن نیست بپیچند بر این پیکر من این همه سال غمی در دل من راه نیافت
خدای متعال ابتدائا واقعیت ها را به او نشان داده است، اما این فرد به مواعظ و نصیحت های الهی اعتنا نکرده، و خواسته های نفسانی خود را بر آن واقعیت ها ترجیح داده است. بسیاری از انسان ها با دوراهی هایی در زندگی خود مواجه می شوند، که یک راه طلب رضای خدای متعال و چشم پوشی از لذایذ حیوانی و دنیوی، و راه دیگر نادیده گرفتن هدایت های الهی و به دنبال دنیا و لذت های دنیوی رفتن است. این آیه ی کریمه
شهید را به اصفهان آورده بودند پیکر عباس هم روی سر و دست مردم قرار داشت. در همان زمان که من بابت ترس از دست دادنش گله می کردم، پدرش به او گفت عباس بابا خودت می دانی، هر راهی که می خواهی بروی خودت می دانی و تو دیگر قیم خودت هستی و صغیر نیستی، هرچند مادرت حق دارد اما خودت می دانی چه مسیری انتخاب کنی و اینگونه برای رفتن او اجازه داد. عباس برای جلب رضایت من صحبت های بسیاری می کرد و داستان
الله علیه و آله وسلم فرموده اند: انسان بر دین دوست خود خواهد بود.(2) امام باقر علیه السلام، درباره ی مصاحبت و همنشینی با افراد چنین می فرمایند: از کسی که تو را می گریاند و اندرز می دهد، پیروی کن نه آن که تو را بخنداند و گولت زند. به زودی همه بر خدا وارد می شوید، پس آگاه باشید!(3) این فرمایش امام علیه السلام می تواند ملاک خوبی در شناسایی، ارزیابی و انتخاب دوست خوب
خانه
