می افتاد دخترت بین راه می افتاد جسم تو در خیال من دائم بین آن قتلگاه می افتاد *** کربلا کربلا چه حالی بود عطر زهرا در آن حوالی بود همه بودند دور قبر حسین حیف جای رقیه خالی بود *** روی خود را به لطمه آزردند بر سر هر مزار پژمردند بعد از آن بانوان اهل حرم عمه
چرا شد کبود کاش به جای تو مرا می زدند رحمن نوازنی مسیح می دمد از تربت مطهر من فضای طوس نه، عالم بود معطر من فرشتگان همه زوار زائرین منند بهشت گشته بهشت از بهشت منظر من منم عزیز دل فاطمه امام رضا که خلق کرده خدا خلق را به خاطر من عجیب نیست اگر زائری که قبر مرا به بر گرفته بگیرد قرار در بر
/> یک لقمه نان گرفتن و مهمان شدن فقط این لطف فاطمه است و عشق است تا ابد سرمست از نوای حسن جان شدن فقط فکری برای پر زدن بال من کنید من را اسیر زلف امام حسن کنید آقا شنیده ام جگرت شعله ور شده بی کس شدی و ناله ی تو بی اثر شده پیش حسین سرفه نکن آه کم بکش خون لخته های روی لبت بیشتر شده یک چشم خواهرت
/> امام صادق(ع) می فرماید: الحمد لله الّذی جعل فی النّاس من یفد الینا و یمدحنا و یرثی لنا ؛(16) حمد و ستایش خداوندی را که در میان مردم کسانی را قرار داد که به سوی ما می آیند و ما را مدح می کنند و برای ما مرثیه می خوانند . این نشان دهنده جایگاه مرثیه و مدح در فرهنگ شیعه و در راستای احیای فرهنگ اهل بیت(ع) است. بیان مصایب و مراثی سرور شهیدان امام حسین (ع) به اندازه ای مهم و
خانه
