توموری که روزی مان را خورد

- همشهری دو - روحینا مجیدی: هنوز به خاطر دارد سال های نه چندان نزدیکی را که سوار بر دوش پدر می شد و با غرور، احساس حاکمیت بر تمام جهان داشت؛ سال هایی را که آغوش پدر امن ترین جای دنیا بود و دستان پینه بسته اش تکیه گاه محکمی می شد تا اگر زمین خورد به مدد آنها به پا خیزد، اگر ناخوش بود روی دست آنها به سمت حکیم حمل شود و اگر گرسنه می شد بوی خوش نان درون این دست ها او را قدردان پدر می کرد. ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)