آنچه در ادامه می خوانید بیشتر واگویه ای است با خویش و آرزو هایی دور از دسترس؛ ولی چه باک از گفتن و نوشتن، تا ناگفته نماند و جایی بماند به یادگار. آدم وقتی گذارش به مساجدِ کم رونق می افتد و صحن ها را خالی از جوانان و کودکان و به دور از آن شور و شوق و نشاط سال های پیشین می بیند، به فکر فرو می رود. در این وضعیت یا باید نظاره گری بی تفاوت بود و شانه ها را بالا انداخت، و یا طرحی نو درانداخت. ... ... ادامه خبر
خانه
