آوری مشاهده کند، و در مدت پنجاه یا شصت سال عمر، عملش عمل اهل اللّه باشد و خود را در زمرۀ مقدسین و اهل تقوی بداند و مردم هم او را باین عنوان بشناسند و به مؤمن و متقی و مجاهد فی سبیل اللّه أسرار الصلاة (ملکی تبریزی)، ص: 279 معروف باشد ولی در آخرت آدمی ریا کار و حیله گر و فاجر و بلکه منافق و کافر از کار در آید، که باید از غرور و شیطان غرور بخدا پناه برد. و من معتقدم که برای سالک إلی اللّه
نافع در مورد معائش با همزه، از این قبیل دانسته اند. روایت ابن بکار از ایوب از یحیی و از ابن عامر درباره ی أَدْرِی أَ قَرِیبٌ (32) به فتح یاء و اثبات همزه نیز از همین قبیل است. و روایت ابوعلی عطار از عباس از ابوعمرو درباره ی سِحْرَانِ تَظَاهَرَا (33) به تشدید ظاء نیز این چنین است. و نیز آنچه را که برخی از شارحان شاطبیّه درباره ی وقف حمزه نقل کرده اند، در مورد اسمایهم و اولیک (با یاء) و یا مانند
. در بصره عبدالله بن ابی اسحاق، عیسی بن عمر، ابوعمرو بن العلاء، عاصم الجحدری و یعقوب الحضرمی. در شام عبدالله بن عامر، عطیه بن قیس، عبدالله بن المهاجر، یحیی بن ابی الحارث الذماری و شریح بن یزید الحضرمی. پس از این افراد، تعداد قاریان رو به فزونی نهاد و قاریان در مناطق مختلف جهان اسلام پراکنده شدند و طبقه ای پس از طبقه ی دیگر به جانشینی آنان نایل آمدند. ولی همان گونه که قبلاً اشارت رفت، اینان در
در آن به کار برد. اگر نگوییم شش تن، دست کم چهار تن از قرّاء سبعه، شیعه بودند، علاوه بر آن که گروهی از ائمه ی قرّاء بزرگ از شیعیان به شمار می آیند. از آن جمله اند: ابن مسعود، اُبیّ بن کعب، ابوالدرداء، مقداد، ابن عباس، ابوالاسود، علقمه، ابن سائب، سلمی، زرّبن حبیش، سعید بن جبیر، نصربن عاصم، یحیی بن یعمر، عاصم بن ابی النجود، حمران بن اعین، ابان بن تغلب، اعمش، ابوعمروبن العلاء، حمزه، کسائی، ابن
کنند. امام شمس الدین ذهبی می گوید: بالاترین چیزی که برای ما به وقوع پیوست به دست آوردن قرائت قرآن عظیم از طریق عاصم است . او سپس اسناد خود را متصلاً تا حفص نقل می کند که او از عاصم و عاصم از ابوعبدالرحمان سلمی و وی از علی (علیه السلام) و از زرّ بن حبیش و او از ابن مسعود گرفته و این دو (علی و ابن مسعود) آن را از پیامبر (صلی الله علیه و آله) اخذ کرده و پیامبر (صلی الله علیه و آله) نیز به واسطه ی
العربی الاسلامی؛ ص27. به نقل از: ابوعمرو عثمان بن سعید دانی در المقنع فی رسم المصاحف و نیز رجوع کنید به: تاریخ القرآن، ص68. 14. الاتقان، ج2، ص171. ابوعمروالدانی، کتاب النقط، ص133. 15. تأسیس الشیعه لعلوم الاسلام، ص72. نقل از: سلامه بن عیاض، المصباح. 16. کهف18: 19. 17. رک: البرهان، ج1، ص 249-252. 18. سخاوی، جمال القرّاء و کمال الاقراء، چاپ بیروت، 1993م، ج1، ص378-379
از ابن شهاب زهری درخواست تدوین سیره کرد. ابن شهاب در پاسخ وی گفت: احیانا در لابه لای سیره از علی(علیه السلام) سخن به میان می آید. آیا با وجود این می توانم به این کار بپردازم؟ خالد بن عبدالله گفت: اگر ذکر نام او با آمیزه ای از تنقیص و خرده گیری باشد، مانعی ندارد .[5] همچنین در گزارش دیگری آمده است: نصر بن علی جهضمی به علت نقل یک روایت در فضیلت علی و فاطمه و حسنین(علیهم السلام) از طرف
پس از شهادت امام حسین علیه السلام جماعتی که عمدتاً جریان سیاسی رادیکال وغالی شیعه بودند، با مرگ یزید و در جنبش مختار، امامت او را در عراق ترویج کردند. جماعتی معروف به کیسانیه مولود این نظریه بود. این مسأله سبب دشمنی سرسختانه ی مدعی زبیری خلافت، یعنی عبداللَّه بن زبیر با ابن حنفیه شد؛ چرا که با ظهور مختار او ابن حنفیه را رقیب خود به شمار آورد. در مقاله ی حاضری نحوه و زمینه های شکل گیری
: 107ه)، ابن شهاب زهری از قاریان برجسته این شهر بودند. در کوفه: عمرو بن شرحبیل (د: 60ه)، علقمه بن قیس (د: 62ه)، مسروق بن اجدع (د: 63ه)، عبید بن عمرو سلمانی (د: 72ه)، ابوعبدالرحمن سلمی (د 74ه)، زر بن جیش (د: 82ه)، سعید بن جبیر (د: 95ه) عامر بن شراحیل شعبی (د: 105ه)، عمرو بن میمون (د: 75ه) و نخعی در دانش قرائت از شهرت بیشتری برخوردار بودند. در بصره: عامر بن عبد قیس (د: 55ه
. در تإلیفی به سال 1930م, سعود بیان می کند که نام نصیریان از نام ابو شعیب محمدبن نصیر, باب امام حسن عسکری(ع) ناشی می شود. به هر حال سعود کوشش می کند تا نصیریان را به عنوان یک فرقه شیعی خالص که از امام علی(ع) سرچشمه می گیرد, طرح کند.(27) در هر صورت, نویسندگان عصر ابن نصیر به این نکته اشاره کرده اند که تعلیماتش او را از جریان اصلی عقیده شیعی خارج ساخت. براساس نقل نویسنده قرن چهارم هجری سعدبن عبدالله
سمت جلولا عقب نشینی نمود; ر.ک: حمزه اصفهانی, تاریخ پیامبران و شاهان, ترجمه جعفر شعار (چاپ اول: نشر بنیاد فرهنگ ایران, 1346) ص 160٫ 47٫ محمد بن جریر طبری, همان, ص 1626٫ 48٫ به گفته سعید بن بطریق و ابن قتیبه, یزدگرد در آغاز سلطنت 15 ساله و به گفته دینوری 16 ساله بود و به قول طبری: ((یزدگرد اصلا 28 سال عمر کرد و به هنگام جلوس بر تخت 8 ساله بود)). نولدکه می افزاید: در سکه هایی که از سال دهم سلطنتش در
افرادی کاردان و باکفایت نیاز داشتند. لذا از اُبیّ بن کعب، مالک بن ابی عامر، کثیربن افلح، انس بن مالک، عبدالله بن عباس، مصعب بن سعد، (16) عبدالله بن فطیمه (17) و به روایت ابن سیرین و ابن سعد و دیگران از پنج تن دیگر که جمعاً 12 نفر شدند کمک گرفتند. (18) در این دوره ریاست با اُبیّ بن کعب بود که او آیات قرآن را املا می کرد و دیگران می نوشتند. به نقل ابوالعالیه، اینان قرآن را از مصحف اُبیّ بن کعب گرد
عنوان نمونه, سیره ابن هشام, تاریخ طبری, کتاب الاصنام کلبی و...هیچ یک چنین اطلاعاتی ندارند. .of Islam. Vol. 8, p. 675. (Elchasaites), (Ebanites), (Archontics). 9. Ency 1. ابن منظور, لسان العرب (بیروت, داراحیإ لتراث العربی, بیروت 1408) ذیل واژه صبإ, ص ;267 ابی جعفر محمدبن حسن طوسی, التبیان فی تفسیر القرآن (بیروت, داراحیإ لتراث العربی) ج 1, ص ;282 حسین بن علی خزاعی نیشابوری, روض
خانه
