تأویل! درود بر تو ای رهبر رهیاب!درود بر تو ای پاک پاکیزه! درود بر تو ای پرهیزگار پاک دامن! درود بر توای حقّ محقّق! درود بر تو ای شهید صدّیق، درود بر تو ای ابا محمّد، حسن بن علی و رحمت خدا و برکاتش! زیارت امام حسین (ع) اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَا بْنَ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَا بْنَ سَیِّدَهِ نِسآءِ الْعالَمینَ
جان آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می رود گو نفسی که روح را می کنم از پی اش روان ای که طبیب خسته ای روی زبان من ببین کاین دم و دود سینه ام بار دل است بر زبان گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت همچو تبم نمی رود آتش مهر از استخوان حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن چشمم از آن دو چشم تو خسته شده ست و ناتوان بازنشان
/> به هواداری آن سرو خرامان بروم در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت با دل زخم کش و دیده گریان بروم نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی تا در میکده شادان و غزل خوان بروم به هواداری او ذره صفت رقص کنان تا لب چشمه خورشید درخشان بروم تازیان را غم احوال گران باران نیست پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم ور
مین-سو، سعی می کند کنترلش را حفظ کند؛ اما مین-سو گردن آویز صلیب را روی سکوی طناب پرت می کند و نام-گیو مجبور می شود برای برداشتن آن، خودش را در معرض خطر قرار دهد. اگرچه شخصیتش دائماً رو به شرارت بیشتر می رود، اما دیدن او در لحظه ای که صلیب خالی را باز می کند و با چشمان درمانده به پشت سرش نگاه می کند، اندوه بار است. او صرفاً محصول همان سیستمی ست که انسان را وادار می کند برای بقا تبدیل به هیولا شود
رهبری بدبخت و بیچاره شدند. به هیچ چیزی نرسیدند. وقتی کار به سجیل رسید دست ها را بالا بردند و پناه بردند به آمریکایی ها که بگو فعلاً آتش بس! والاّ هرگز آتش بس نمی کردند. اینها آمده بودند که کار را تمام کنند. به فضاحت کشیده شدند، شکست خوردند، به اهدافشان نرسیدند و این یک توفیق بزرگی بود که ملت ایران کسب کردند و الان هم در حالت نه جنگ و نه صلح هستیم. نقاط ضعف و حفره های ما مشخص شد. ما در
بوده ای و هرگز فکر نمی کردی که روزی بخت در خانه ات را بزند، اما اکنون او آمده و پای به خلوت زندگی تو گذارده. فرصت برای تو مهیاست. نیت خود را عملی کن و از چشم بد حسودان به خدا پناه ببر و تنها از او یاری بخواه. نتیجه تفال به دیوان حافظ: 1- حضرت حافظ در بیت های اول و سوم می فرماید: * ای کسی که با زنجیر گیسوان بلند آمد، های جلال و زیبایی تو پیوسته و بر دوام باد که به
خانه
