باید شاه بیت میرزاشفیع را فراموش کنند که می گفت؛ سەراو چون هه وڵی مه سکەن چوون پاوە ماچی بەهەشتەن، وە رووی دنیاوە (چشمه ساری مانندهولی در شهری چون پاوه، شبیه بهشتی زمینی است) درد دل های شرم آگین بل با پاوه پاوه! نگین انگشتری هورامان، من و تو از پار و پیرارهای دور تاکنون نگهبان این مُلک بوده ایم. مُلک مرئی (کوه و کوهسار، چشمه و جویبار، باغ و راغ) را
نابێت چیدی فه رمانبه رانی هه رێم باجی ململانێ سیاسییه کان بده ن". لە کۆتایی کۆبوونەوەکەدا ئه و پێشنیار و ڕاسپاردانه ی ئه ندامانی کۆنگره ، کە خستوویانه ته به رده م ئه نجومه نی سه رکردایه تی، باس و خواسی لەبارەوە کرا. وەزیری ناوخۆی هەرێمی کوردستان: بۆ سەقامگیریی ژێرخانمان هەماهەنگی لەگەڵ ئەمریکییەکان دەکەین ڕێبەر ئەحمەد، وەزیری ناوخۆی هەرێمی کوردستان ڕایگەیاند، دەمانەوێت
(1316 و 1317) چنین از کرمانشاه یاد کرده است: یادی کرماشان مه که رونه وه... هه ر ئاه مه کیشو وه ده روونه وه همچنین میرزا عبدالقادر پاوه ای فرموده است: بیستون ته ی که ر تا وه تاقوه سان... ئاوه ر وه نه زه ر شاری کرماشان پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز بزرگان و ملت شریف کرمانشاه همواره با دید مثبت به دیار و مردم ما نگریسته اند. اینجانب طی 45 سال گذشته با
خانه
