أخرُجُوا مِنهُ و حُوسِبُوا عَلَیه (نهج البلاغه، خطبه 63)؛ هان! دنیا خانه ای است که از گزند آن، ایمنی نیست، مگر – هم – در آن خانه – کاری کنند که توشه ی آخرت است – نه به کار دنیا پردازند – چه مایه ی حسرت است. مردم به دنیا مبتلایند، و به بوته ی آزمایش درآیند. پس آنچه برای دنیا گرفته اند، حساب آن بکشند، و از آنان بستانند. اِلی مُعاوِیَة: أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ اللهَ سُبْحَانَهُ قَدْ جَعَلَ الدُّنْیَا
خانه
