پایه آن نمی رسد، کتاب خدا آن را آشکار کرده است، کتاب خدایی که در خانه هایتان، و در مجالس شبانه و روزانه تان، آرام و بلند، و با تلاوت و خوانندگی آن را می خوانید، این بلائی است که پیش از این به انبیاء و فرستاده شدگان وارد شده است، حکمی است حتمی، و قضائی است قطعی، خداوند می فرماید: محمد پیامبری است که پیش از وی پیامبران دیگری درگذشتند، پس اگر او بمیرد و یا کشته گردد به عقب برمی گردید، و آنکس که به عقب
به حضور امام صادق (ع) شرفیاب شدم. آن حضرت فرمود: اباهارون! چند روزی است که تو را ندیده ام. عرض کردم: خداوند متعال به من پسری عطا فرمود. آن حضرت فرمود: خدا او را برای تو مبارک گرداند. چه نامی برای او انتخاب کرده ای؟ گفتم: او را محمد نامیده ام. امام صادق(ع) تا نام محمد را شنید ( به احترام آن حضرت) صورت مبارکش را به طرف زمین خم کرد، نزدیک بود گونه های مبارکش به زمین بخورد. آن حضرت زیرلب گفت
او را همان مقدار قرار داده که رسول خدا آن را برای همسرش ام سلمه قرار داده است. او (رسول خدا) بهترین دامادی بود که فرزندانی را به ودیعه نهاد و آنچه را که خواست به دست آورد و در مورد همسرش غفلت نورزید و دچار اندیشه نادرست نگشت و در مصلحت او کوتاهی ننمود و بر او عیب و ایراد نگرفت. از خداوند برای شما بهترین نعمت ها و رحمت هایش را درخواست میکنم و از او میخواهم دائماً شما را به سعادت رهنمون گرداند و به
دو آیه کدام است؟ در نقلی است که، لا اَدری ما تَأویلُه ؛ نمی دانم که تأویل این دو آیه چیست؟ وَ مَا هُمَا قُلْتُ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ ؛ این آیه که من را بخوانید، از من درخواست کنید و من جوابگوی درخواست شما هستم، فَنَدْعُوهُ وَ لَا نَرَی إِجَابَهً ؛ از خدا حاجت می خواهم امّا از اجابت خبری نیست و به تعبیر ما می خوانم ولی پاسخی نیست. امام صادق(ع) فرمود: قالَ(ع) أَ
خانه
