تصوف طریقتی، آن چنان در اعماق جامعه مردمی و درباری ریشه دوانده که در این برهه از زمان ، تعیین چارچوب فکری و عقیدتی پیروان مذاهب اسلامی ، حتی در مورد درباریان ، شاهزادگان ، شاهان ، حاکمان و امرای درباری ، لشکری و دیوانی بسیار سخت بود (ترکمنی آذر ، 1385 ، ص320). تصوف در این دوره، بسان پلی میان تسنن و تشیع درآمد و به دلایل بسیاری، زمینه را برای گسترش تشیع در میان مردم آماده ساخت (Nasr, 1974, P.272