استحکام بالایی برخوردار شوند بلکه در زمان تولید پارچه نیز تار و پود آن به خوبی در کنار یکدیگر قرار بگیرند. محصول نهایی این فرآیند مرغوب بوده و از قابلیت شست و شو نیز برخوردار است. در قرن 19 میلادی، محققان با استفاده از مواد ژلاتینی موفق به ساخت الیاف مصنوعی شده بودند که به نسبت نخ های پشمی نه تنها ارزان تر بودند بلکه حساسیت زا نیز نبودند و اکنون محققان سوئیسی با استفاده از زباله های کشتارگاه ها موفق به ساخت نخی شده اند که می تواند جایگزین سایر الیاف شود.
در این روش از زباله های حیوانی از جمله پوست، استخوان و تاندون استفاده می شود. پس از چند مرحله ساده، کلاژن این مواد خارج شده و به یک ژل مایع تبدیل می شود. سپس ژل گرما داده می شود و به آن یک حلال ایزوپروپیل اضافه می شود. پروتئین های موجود در کلاژن در انتهای حلال ته نشین می شوند و با استفاده از سرنگ به الیاف تبدیل می شوند. در نهایت این رشته ها در حمام اتانول قرار می گیرند تا شبیه به نخ
گاز متان شود. همچنین بخشی از لجن های ته نشین شده در این مکان برای تولید بیوگاز مورد استفاده قرار می گرفت؛ بدین شکل که شیخ بهایی با محاسباتی حجم لجن مورد نیاز برای تولید بیوگاز را مشخص کرده بود و گاز تولید شده به وسیله شعله هایی مخزن آب حمام را گرم می کرد. بنابراین آب این حمام با سیستم دم و گاز یعنی به کمک گاز متان فاضلاب مسجد جامع و چکیدن روغن عصارخانه شیخ بهایی (عصارخانه محلی برای تهیه روغن از
خانه
