مشهد که شب های دوشنبه پدرم تفسیر می گفت، آنجا دیده بودم. آقای واحدی با صدای بلند گفت: مردم این پسر یک آیت الله است، فردا می خواهد به زندان برود. قرار شد همه در مسجد باب همایون جمع بشویم تا به دادگستری برویم. فدائیان اسلام یک نوع صلوات مخصوص می فرستادند. صلوات شان آهنگ خاصی داشت. با صلوات وارد دادگستری شدیم. به اتاق دادستان رفتیم. آقای عراقی هم به همراه ما بود. آن روز دادستان در دفترش
ساخته شد. در آن سال ها سنگاب یک پارچه آن، از سنگ مرمر اعلا با ظرفیت سه کر آب به دستور نادر شاه افشار از هرات به مشهد آورده شد و بعدا شخصی به نام اسماعیل خان بر فراز سنگاب، پوششی هشت ضلعی و سقفی گنبدی شکل ساخت و آن را طلاکاری کرد، اما درباره نهر این عکس باید گفت: در صحن کهنه حرم مطهر رضوی تا سال های 1330 هجری شمسی نهری جاری بود که آب آن از شش فرسنگی مشهد مقدس، از جایی به نام چشمه کلاسب در
وارد بغداد شد و با زکریای خطیب تبریزی ملاقات کرد و اندکی از اشعار خود را بر او خواند و خطیب آن را نوشته و بر من گوش به گوش خوانده شده و رسیده است. آن قصیده با مطلع زیر شروع می شود: اقوت مغانیهم فاقوی الجلد ربعان کل بعد سکن فدفد به چند بیت دیگر توجه نمایید: و سائل عن حبّ أهل البیت هل اُقِرّ إعلاناً به أم أجحدُ هیهات ممزوجٌ بلحمی و دمی حُبُّهُمُ و هو
خانه
