راه این راه پر خطر، خون داده اند. ملت برای رسیدن به این قله، ظالمانه ترین تحریم ها را تحمل کرده است. حالا که دولت باید برای حفظ این اقتدار بکوشد، وسط این گفتگوها یک دفعه گفته شود سانتریفیوژ، وصل به آرمان ما نیست ، این کشف عظیم که فقط به درد دشمن می خورد، از کجا آمده و کاشف آن کیست که رئیس جمهور محترم در یک تریبون عمومی، خبر آن را داده است؟ در بند 16 اصل سوم قانون اساسی آمده است؛ دولت
در خاورمیانه به ویژه در سوریه است: سیاست هایی که اکنون به معضلی جدی در همه کشورهای قاره تبدیل شده است. در این میان فرانسه از کشورهایی است که سال 2015 را با آشکار شدن و بروز جدی این معضل آغاز کرده است. اکنون هر لحظه در جایی از این کشور با وجود تدابیر شدید امنیتی امکان یک حمله وجود دارد. روز گذشته هفته نامه شارلی ابدو دچار حریق این منازعه شد که خود به نوعی روشن کرده بود. هنوز عاملان حمله به دفتر این
، چراکه قریب به اتفاق اهالی سینما را بیشتر از مسئولان عالی ذیربط درگیر حفظ اعتبار و اقتدار این نهادها، در مقابل سلیقه های سیاسی نشسته برجای قانون می بینیم و شاهدیم که تزلزل، دوگانگی بیان و عمل و تسلیم های مکرر مسئولان عالی فرهنگی راه را بر بی هویتی و بی اعتباری این نهادهای قانونی گشوده تر کرده و باعث شده هر روز مدعی جدیدی، با نقاب دلسوزی و وابستگی به حوزه ها و سازمان ها و سلیقه های قدرتمند و آشکار و
مطالبه امتیاز یا ایراد ضربات کاری کند. این ایده و شگرد در دوران سازندگی پرورده شد و در دوره اصلاحات به طور خاص به اجرا درآمد. پروژه های القایی مانند رفراندوم، خروج از حاکمیت، تحصن و استعفا، نامه نگاری های سرگشاده، نافرمانی مدنی و... سپس القای بی اعتمادی و تقلب و ایجاد فضای غبارآلود برای تشنج و اغتشاش محصول همین فرآیند است. سازمان تدارک شده برای این پروژه بزرگ در طول 20 سال، به فاصله 8 ماه در سال 88
اعضای کانون کارگردانان سینمای ایران طی نامه ای سرگشاده نگرانی خود را از شرایط فعلی سینما به رئیس جمهور اعلام کردند. به گزارش خبرگزاری مهر، در بخشی از این نامه آمده است: این روزها نگرانیم. نگران امنیت صنف و حرفه مان که از جوانب مختلف گرفتار هجمه گروه های قلیلی شده است که دیدگاه های سلیقه ای شان را قانون می شمارند و نگاه های متفاوت از خود را برنمی تابند و برای اهالی سینما، با وجود رعایت
خانه
