سال زیادی ندارد اما به عصا تکیه زده شاید چون عصای دستش در سوریه جا مانده بود به ناچار عصای چوبی را به دست گرفته است . لبخند بر لب دارد، با لحنی پدرانه مرا ترغیب به نشستن رو به روی خودش و فرزندانش می کند؛ لبخند می زند، گویی لبخند جزو لاینفک چهره اش است اما نگاهش تمام سکوت فراق شهیدش را فریاد می زند . خواهران شهید اسدی نیز رو به روی من نشسته اند، نه تنها نشانه ای از بی قراری
سردادند به ابرو آستین ، یعنی که جانی مختصر دادند ز بردابرد آن میدان پیام مرگ آوردند برایت از علی اکبر گل صد برگ آوردند شنیدم داغ پی در پی ، شنیدم زخم سر تا سر شنیدم دست سقایت ، شنیدم حنجر اصغر شنیدم قامت قاسم ، شنیدم باغ گل پر پر شنیدم خیمه در آتش ، شنیدم مرگ هول آور ولی انگار می دیدم به اعجازی تماشایی کسی می گفت زیر لب ؛ ندیدم غیر زیبایی ! **
مجید انتظامی را شنید و از نوازندگی ابوایش یاد نکرد، نمی شود بدون به یادآوردن حجم انبوهی از خاطرات موسیقایی، از ملودی هایی که بارها آنها را با سوت نواخته و زیر لب زمزمه کرده گذشت، نمی شود تنها روبه روی او نشست و درباره حال صحبت کرد، چراکه هوایی که از جانب او به تو می وزد، ناخودآگاه خاطره سال های دور است. با او برای چندمین بار در این سال ها به گفت وگو نشسته ام. به بهانه بزرگداشتش به سراغش رفتم. فکر می
نمی دانم شما از چه طریقی می خواهید رنج نامه ما را به گوش مردمان سرزمین مهربانی ها برسانید فقط عاجزانه از همه مردم می خواهم که اگر می توانند برای نجات فرزندم از این شرایط سخت قدمی بردارند، تنها خواسته ام از مردم ایران زمین این است که دست فرزندم را در این روزهای سخت بگیرند تا بتواند از زمین برخیزد. این روزهای سخت به من و پدر شعیب درس های زیادیآموخته است، امروز منتظر این نیستم که شعیب از
خانه
