از خدا صحبت کرد. خداوند همه جا حاضر است و همه موجودات تجلی لطف خداوند هستند. تنها موجودی که جامع آیات الهی است انسان است. منتهای کمال انسان و مقام شهادت کامل، رسیدن به وصال خداوند و تماشای بی واسطه وجه الله است. جهل، برتری طلبی، بخل، ریا، تکبر و دیگر صفات پست و تعلقات و دل بستگی به دنیا، همه بر آمده از بخش خاکی و دنیایی انسانند. هرایثار، یک وابستگی و یک حجاب را از بین می برد و انسان را
مائده در روز یک شنبه بود و شاید یکی از علل احترام روز یک شنبه در نظر مسیحیان نیز همین بوده است، و اگر در روایتی که از علی ( علیه السلام) نقل شده می خوانیم و کل یوم لایعصی الله فیه فهو یوم عید هر روز که در آن معصیت خدا نشود، روز عید است نیز اشاره به همین موضوع است، زیرا روز ترک گناه، روز پیروزی و پاکی و بازگشت به فطرت نخستین است . (5) در روایات معصومین ( علیهم السلام) نیز بارها به این
تأکید قرار گرفته است. در اندیشه اسلامی جهاد به عنوان یکی از فروع فقهی، از واجبات کفایی است. هر چند متبادر از این واژه، جنگ رزمی است، اما با عنایت به برخی از آیاتی که آن را مطرح کرده، می توان معنای وسیعی از آن برداشت نمود. قرآن در کنار دستور جهاد، عنصر مال و جان را مطرح می کند: جاهِدُوا بِأ مْوالِکمْ وَ أ نْفُسِکمْ فی سَبیل اللَّه. (توبه / 41) در راه خدا با مال و
/> کسانی که در راه دین شربت شهادت می نوشند و فداکار و مجاهد در راه دین هستند، همان طوری که در دنیا نام آنها در کنار نام انبیا(ع) است. در آخرت مقام اینها هم بعد از مقام انبیا و اولیا در تِلو بزرگان دین منزلت دارد. قرآن کریم وقتی از مجاهدان یاد می کند، چنانچه از عالمان دین تجلیل دارد، از آنها به عنوان ﴿ رَبَّانِیینَ﴾[1] و ﴿ رِبِّیونَ﴾[2] یاد می کند. کسانی که ارتباطشان با ربّ و پروردگار قوی است
دائمی است. اتصال به بی نهایت و هست شدن بی نهایت است. انسان در این مقام همه جا هست و از منظر رب العالمین به عالم می نگرد. این یعنی مقام شهید و شاهد و شهادت که بالاترین مرتبه اش امام حسین علیه السلام است. خداوند به آن عزیز که کشتی نجات و چراغ هدایت است فرمود: فَادخُلی فی عِبادی و ادخُلی جَنتی نظر به وجه الله حضور در ضیافت دائمی خداوند است که حضرت سید الشهداء در آن
خانه
