است و به معنای به زبان آوردنِ نام یا سخن گفتن درباره کسی نیز به کار می رود(چون لازم غالبی یاد کردن کسی، به زبان آوردنِ نام او است) و به معنای صیت و آوازه و شرف نیز استعمال می شود. واژه ذکر بر چیزی که موجب یادآوری و عبرت و پند گرفتن شود نیز اطلاق می گردد. ذکری و تذکره نیز از همین مادّه و به معنای یادبود و یادآوری است. اطلاق ذکر بر قرآن یا به این مناسبت است که مردم را به یاد خدا (یا همه آن
اهل بیت (ع) معرفی می کرد. البته گفتار و عمل او چندان یکسان نبود برای نمونه دادن خمس برایش دشوار بود. وی روزی نامه ای به امام رضا (ع) نوشت و از ایشان اجازه خواست که خمسش را نپردازد. امام (ع) نامه او را خواندند و اینگونه پاسخ دادند: بسم الله الرحمن الرحیم، بدان که خداوند وسعت دهنده و کریم است. درباره عمل و کار ضامن ثواب است... هیچ مالی حلال نیست مگر از راهی که خدا آن را حلال کرده است
/> قدر گوئی در راه خدا جهاد کردن – بخشوده شدن گناهان – پداشی همچو یک ماه روزه گرفتن در رمضان – در امان ماندن انبار از آفت و دزد – همنشینی با بهترین مخلوقات در قیامت – درمان لرزه های اعضای بدن – در پناه خداوند بودن- حفظ اموال – افزایش برکت انبار غقله کافرون رسیدن به ثواب تلاوت ربع قرآن -از شرک مبّرا شدن -بخشیده شدن گناهان او پدر و مادر و فرزندانش -سعادتمند شدن شهید مردن و شهید
خانه
