بهشت جاودان ببر) یامن به یَطیب ُالوجود (ای کسی که زندگی به تومعطرمی شود) خُذنی لکربلاء یا حسین (ای حسین مرا با خود به کربلا ببر) حیثُ الحیاةُ فِیَّ تَعود (جایی که زندگی به من باز می گردد) زَحفاً إلیک (باسربه سوی تو می آییم) زَحفاً إلیک (با سربه سوی تومی آییم) زحفاً إلیک یا حسین (باسربه سوی تومی
مرا با خود به کربلا ببر/جایی که زندگی به من باز می گردد). شعر فارسی این مداحی را هم دکتر محسن رضوانی، مداح جوان و خوش استعداد کشورمان سروده است. رضوانی می نویسد با هر قدم، دوباره می تپد دلم/به شوق دیدن حرم . شاعر با اشاره به تنوع بسیار شرکت کنندگان در این پیاده روی بی نظیر می گوید هرکس ز گوشه ای آمده/اما شبیه یکدیگریم و تاکید می کند دور از نژاد و رنگ و زبان/گویا همه ز یک مادریم . وی
مّهینٍ. ثمّ سوّه و نفخ فیه من روحه و جعل لکم السّمع و الابصار و الافئدة قلیلاً ما تشکرون) [ [2] ] او کسی است که هر چیز را به نیکوترین شکل آفرید و انسان را نخست از خاک پدید آورد. سپس نژاد او را در آب بی مقدار قرار داد. سپس او را بیاراست و از روح خود در او دمید. و به شما، گوش و چشم و قلب داد، اما سپاسگزاران اندکند. و می فرماید: (فاذا سوّیته و نفخت فیه من روحی فقعوا له
خانه
