مضمون نقل می کنند که: کان الرضا علیه السلام إذا رجع یوم الجمعة من الجامع وقد أصابه العرق والغبار، رفع یدیه وقال: اللهم إن کان فرجی ممّا أنا فیه بالموت، فعجله إلی الساعة . امام هشتم از نماز جمعه باز می گشتند و عرق و غبار بر پیشانی مبارک نشسته بود. دستان مبارک را بالا بردند و دعا کردند که: خدایا اگر خروج از این وضعیت با مرگ است، مرگ من را برسان . مرحوم مجلسی در ذیل این روایت می فرماید معلوم می شود که در
این قسمت در تشهد نماز: ثُمَّ أَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ یَا مُحَمَّدُ صَلِّ عَلَی نَفْسِکَ وَ عَلَی أَهْلِ بَیْتِکَ فَقَالَ صَلَّی اللَّهُ عَلَیَّ وَ عَلَی أَهْلِ بَیْتِی وَ قَدْ فَعَل... امام صادق (علیه السلام) فرمود: خداوند متعال پیامبرش حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) را به معراج برد. جبرئیل اذان گفت و نماز را به پیامبر آموخت، به همین کیفیت و شکلی که می خوانیم. در تشهد به او فرمود: ای
دیگر یابن الحسن نمی گوید و اگر هم بگوید، لقلقه زبان است. معلوم است چنین کسی استغفار نمی کند، اگر هم استغفار کند، همان فرمایش وجود مقدس مولی الموالی(علیه الصلوة و السلام) در نهج البلاغه است که وقتی در محضر آقا جان بیان کردند: أستغفر الله ربی و أتوب إلیه ، حضرت فرمود: ثکلتک أمک ، مادرت به عزایت بنشیند. عجب! مگر حرف بدی زد؟! مگر فحش داد؟! مگر حرف رکیکی زد؟! حضرت فرمودند: مگر نمی دانی شرایط استغفار
أَقْرَرْنَا...؛ (آل عمران: 81) و [یاد کن] هنگامی را که خداوند از پیامبران پیمان گرفت که هرگاه به شما کتاب و حکمتی دادم، سپس شما را فرستاده ای آمد که آن چه را با شماست تصدیق کرد، البته به او ایمان بیاورید و حتماً یاری اش کنید. [آن گاه] فرمود: آیا اقرار کردید و در این باره پیمانم را پذیرفتید؟ گفتند: آری، اقرار کردیم. آنان می گویند: دلیل نماز گزاردن حضرت عیسی(ع) پشت سر امام مهدی(عج) [و
/> خداوند اوّلیاء خودش را در بین بندگانش مخفی و پنهان کرده. به این دلیل نباید به کسی به دیده بی احترامی و بی ادبی نگاه کرد. به این دلیل باید در احترام و ادب پیشگام بود. شاید همان کسی که به چشم نمی آید، همان کسی که کارگرتان است، همان اوّلیاء خدا باشد. اوّلیاء خدا حتماً نباید یک نشانه های ویژه ای داشته باشند. شما نگاه کنید به این نوّاب اربعة امام زمان(عج). یکی شان روغن فروش بود. از جمله اصحاب بزرگ
این آیه که در حکمت 88 نهج البلاغه از سوی امام المتقین استفاده شده به صراحت به این موضوع اشاره می شود که استغفار، سلاح بزرگ انسان برای در امان ماندن از وسوسه هاست. اگر سلاح بزرگ ابلیس این است که انسان را از رحمت خداوند مأیوس کند و او را از حق دور نگه دارد امیدی که در دست انسان است استغفار است، یعنی حتی اگر وجود مقدس رسول الله صل الله علیه و آله و سلّم ظاهرا در میان ما نباشد آن ها که می خواهند راه حق
کلمه یا صاحب الزمان را بر زبان جاری می کردند. یک روز یک نفر از ایشان پرسید: آیا شما خدمت حضرت ولیّ عصر ارواحنافداه مشرّف شده اید؟ فرمودند: کور است هر چشمی که صبح از خواب بیدار شود ودر اوّلین نظر نگاهش به امام زمان (عج)نیفتد. [6] عادت ایشان در تربیت شاگردان بر این بوده که در ابتدا احادیث مربوط به غیبت و ظهور ولی عصر (عج) را برای آنها تدریس می فرمودند.[7] مرحوم علامه طباطبائی
و فضای ملکوتی آن بیامیزم. از این رو راهی مرکز شهر شدم و به طرف مسجد جامع دمشق حرکت کردم. وقتی وارد مسجد شدم دیدم شخصی در کرسی خطابه قرار گرفته و درباره ی حضرت مهدی(عج) برای مردم سخنرانی می کند و زمان ظهورش را شرح می دهد. خوب متوجه مطالب خطیب شدم و به آنچه پیرامون صاحب الزمان علیه السلام می گفت گوش جان سپردم و به گفته هایش دل دادم. حالت عجیبی به من دست داد. احساس کردم امام
که در مجموعه روایات ما این مسائل وجود دارد. بنابراین اگر پیامبر (ص) به حضرت علی (ع) فرمود که یا علی همان چیزی که من می بینم تو می بینی، استبعادی ندارد. چرا که با وجود اینکه حضرت علی محدث است اما توانایی دیدن را دارد و اینطور نیست که این نوع دیدن مخصوص انبیاء یا حضرت رسول باشد. آیت الله جوادی آملی عنوان کرد: در جریان اینکه خداوند در معراج با صدای حضرت علی (ع) سخن گفت اینطور نیست که حضرت
خانه
