ترجمه شد که قصد داشتم ذهنم را نسبت به تعدادی از نمایشنامه ها تغییر بدهم. در یک دوره ای، تعدادی از کارهای جدی مانند آثار اسلاومیر مروژک و تادئوش روژه ویچ راترجمه کردم. البته این به معنای جدی نبودن این کار نیست، اما این نمایشنامه از بار طنز برخوردار است. نمایشنامه را یکی از دوستانم از فرانسه به عنوان سوغات برای من آورده بود. آن را خواندم و شروع به ترجمه کردم. اما به هیچ وجه جزو ترجمه هایی نبود که آن
مدرک داوری را می گیرد و الان علاوه بر اینکه داور بین المللی است، کتاب های قضاوت بوکس را نیز ترجمه می کند. نکته جالب توجه جایی بود که در بسیاری از مواقع وقتی صحبت ها تمام می شد، آنان شعری را ضمیمه می کردند و شنیدیم که هر دو شاعر هستند و دفتر شعر دارند. بعد از اینکه صحبت هایی مطرح شد و دوست نداشتند که رسانه ای شود، بهمن بردبار گفت: نامه ای از طرف فدراسیون به دست من به عنوان
بیش از 400 جلد آن به فروش برسد. بهروز دیجوریان مترجم رمان "جایی برو که دلت می برد تو را" متولد 1340 همدان است که در سال 57 برای ادامه تحصیل به ترکیه رفت و در یکی از دانشگاه های استانبول در رشته مهندسی متالوژی فارغ التحصیل شد. وی فرزند شاعر و ادیب همدانی، مهدی دیجوریان صاحب دیوان شعر "شرح شب دیجور" بوده که کتاب های متعددی را ترجمه کرده است. "رز گمشده" و "وقتی چراغ
. حضور تمام وقت در دفتر کار، راهنمایی دانشجویان در حد یک پدر، پشت کار در انجام وظایف اجرایی و همراهی با مدیران وقت دانشگاه در آن دوران پرتنش و مهم تر از همه داشتن اخلاق مهربان و عطوفت قلبی از ویژگی های استاد عبدالرزاق حیاتی است که زبان زد دانشجویان شده بود. این جانب ضمن آرزوی تندرستی و سلامت برای این همکار فرهیخته از کلیه افرادی که با برگزاری این نشست راه جدیدی را در تکریم از
به گزارش ایرنا، مهدیه الهی قمشه ای روز دوشنبه در آیین روز دانشجو در تالار حافظ دانشگاه آزاد اسلامی کرمان، افزود: واژه عشق را که در کل ادبیات می بینیم به معنای این است که عاشق همه انسان ها باشیم. وی با بیان اینکه طلاق بدترین کارها نزد خداوند است گفت: زن و مرد با دید عاشقانه زندگی کنند. وی افزود: بهترین زوج عالم بشریت حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) بودند که ساده و با عشق زندگی
عزیزان حاضر در مراسم بزرگداشت ایشان بتوانند از طرف ما نیز صورت ماه استاد را ببوسند و یادشان باشد که شعر انسانیت است و فروتنی و ادب، غیر از این هیچ ارزشی ندارد. علیرضا طبایی اول با شعر و بعد با اخلاق خوبش توانست جان و جانان را بگیرد و جهانی را به سیطره خود درآورد. این جهان، جهان محبت است و عشق و پاکی دل هایی که نثار مقدمش شده است. علیرضا طبایی در آستانه هفتادسالگی خوش درخشیده و همچنان
توان به چهار نسخه خطی، 26 کتاب چاپ سنگی، 3 گراور و 9 کتاب چاپ سربی به همراه کتاب های چاپی به زبان های فارسی، عربی، فرانسه و انگلیسی اشاره کرد. مهدی یساولی افزود: کتاب های اهدایی که بیشترشان متعلق به دوره قاجار هستند، بیشتر حول موضوعاتی مانند شعر، ادب، تاریخ، دین، علم و اخلاق، حکمت و فلسفه و دایرةالمعارف لغت است. او در ادامه گفت: کتاب های معاصر اهداشده از این مجموعه نخست توسط
دانم و افتخار می کنم به کُرد بودنم، و این مسأله را حتی در سفرهای خارجی هم که برای اجرای برنامه داشته ام عنوان کرده ام. وی در ادامه سخنانی را در ارتباط با ورود فتانه به دنیای هنر و موسیقی برشمرد و افزود: فتانه در هفت سالگی که به مدرسه رفت، اول با خواندن شعر کار خود را آغاز کرد. پدر فتانه ولیدی افزود: یک روز یکی از معلم هایش که استعداد او را کشف کرده بود به من گفت که در آینده
شناسی یک دوره مثلاً صفویه ارائه می دهید، اصلاً دیگر محدود به ادبیات نمی شود، چیزی می شود در حدّ مطالعات انسان شناسی، مردم شناسی و فرهنگ و تمام این مطالعات را دربر می گیرد. بله. البتّه ممنونم چون این هایی را که تو گفتی خودم به فکرم نرسیده بود، ولی در هر حال وقتی که درک انسان را پایه در نظر بگیری، همه چیز باید با هم جور در بیاید. مسئله دیگر این است که الآن شما فرضیّه و نظریّه ای
در مراسم بزرگداشت زنده یاد خلیل عمرانی، نظرهای متفاوتی درباره در غربت بودن یا نبودن شعر انقلاب مطرح شد. به گزارش ایسنا، تماشاخانه مهر حوزه هنری با مراسم "به ساعت گل سرخ" ویژه یادبود زنده یاد استاد خلیل عمرانی، میزبان جمعی از اهالی شعر و ادب، خانواده این شاعر و شاگردان او بود. در این مراسم، محسن مومنی شریف رئیس حوزه هنری با بیان اینکه دوستی من با زنده یاد عمرانی به 15 سال پیش
حاضران روخوانی کرد و زمانی که می خواست شعر عروسی را بخواند، گفت: بعد از اینکه کتاب را نوشتم، آن را برای ترجمه به زبان سوئدی به یک شاعر سوئدی سپردم. زمانی که او می خواست بند اولی گفت من عروسم، می رم که گل بچینم را ترجمه کند، برایم ایمیل فرستاد که در آن نوشته بود: مگر شما در کشورتان برای عروس گل تهیه نمی کنید؟ من هم جواب دادم: این جمله کنایه از ناز کردن عروس است، او هم ناراحت شد و نوشت: مگر دختر را به
خانه
