با آب می بُریم، یعنی با نرم ترین چیز ممکن، سخت ترین، سفت ترین و ناشکستنی ترین چیزی را که در عرف مان داریم، می بریم. توجه دارید که آب در حالت عادی چنین هنری ندارد و تنها در صورت متمرکز شدن است که چنین هنری از آن سر می زند. یا مثلا وقتی آب از سوراخ های دوش روی سر من و شما می ریزد باز هم به گونه ای متمرکز است و از این جهت است که کمی فشار بر سر خود احساس می کنیم. اگر سوراخ دوش را تنگ تر کنیم این
سیئات است: (و ما خلقت الجن و الانس إلا لیعبدون.) عبودیت ترک معصیت در عقیده و عمل. بعضی گمان می کنند که ما از ترک معصیت عبور کرده ایم!! غافلند از اینکه معصیت، اختصاص به کبائر معروفه ندارد، بلکه اصرار بر صغائر هم، کبیره است؛ مثلاً نگاه تند به مطیع، برای تخویف، إیذاءِ محرم است؛ [و] تبسم به عاصی، برای تشویق، اعانت بر معصیت است. محاسن اخلاق شرعیه و مفاسد اخلاق شرعیه، در کتب و
شهدای ایران :آیت الله دری نجف آبادی – زمانی که مسئولیت وزارت اطلاعات به عهده اینجانب بود روز پنج شنبه 21/3/77 در قم به محضر مراجع عالیقدر و فرزانه از جمله مرحوم آیت الله فاضل لنکرانی (رض)، مرحوم آیت الله حاج شیخ جواد تبریزی ( رض) و موحوم آیت الله بهجت (رض) شرفیاب شدم و از محضر پر فیض بزرگان و علمای ربانی و فقهای عظیم الشان و مربیان بزرگ اخلاق و معرفت استفاده نمودم. اینک به مناسبت سالگرد ارتحال
از هدف اهل عرفان را دنبال می کنند. سرّ مسئله این است که عالم اسماء و صفات چنان عظمت و نورانیت دارد که سلاّکی که بدون استاد به آن وادی قدم می نهند، به واسطه عظمت آن منزل، آن را نهایت سیر می شمارند. از کمال نهایی انسان غفلت می نمایند. این گونه مکاتب معمولاً به وحدت شخصی وجود نیز معتقد نبوده و با آن مخالفت می ورزند. آیت الله ملکی تبریزی می فرماید:و به ذهن من چنین می آید که
به گزارش نماینده از مهر، سیصد و سیزدهمین جلسه درس اخلاق آیت الله قرهی با موضوع : مراقبه که در محل مهدیه القائم المنتظر(عج) برگزار شد برای علاقه مندان در پی می آید. چه کنیم خطورات ذهنی مان، در قلب، ساکن نشود راه کنترل نفس و رسیدن به مقام انسانیت، برون رفت از رذائل است و راه برون رفت از رذائل، برون رفت از خواطر نفسانی و شیطانی است. بیان کردیم خواطر اربعه داریم: خواطر ربانی
ساعت چندین بار به خود متذکر شویم که ما در معرض مرگ هستیم. با زبان خود به گوش خود متذکر شویم: فلانی تو مرگ در پیش داری! تو ابد در پیش داری! بلکه بالاتر به خود تذکر دهیم نه یک بار بلکه بارها من هم اکنون مرده ام، و در برزخ افتاده ام، الان چه پاسخی مهیا دارم؟ یگانه راه چاره همین است. ما مرگ را به خود تذکر دهیم و در مرحله بالاتر در نظر خود مجسم کنیم. نه اینکه به صورت صوری یاد مرگ باشیم که این نه تنها به
خانه
