می شد. آنها برای رسیدن به این زیبایی، پاهای دختران را از کودکی تا نوجوانی می بستند تا کوچک بماند. هزینه این کار، شکستن تمام انگشتان پا و بعدها، از دست دادن توانایی راه رفتن است! یکی از آخرین زنان پابسته چینی، می گوید: آن ها فکر می کردند این کار به ما زندگی بهتری می دهد. در زیر، روایت جو فارل از ملاقات با برخی از این زنان - که در گاردین منتشر شده - آمده است: سو شی
103 سال پس از قانون ممنوعیت بستن پای کودکان در چین، هنوز پیرزنانی در قید حیات اند که از اثرات این رسم غلط گذشته و مشکل بدشکلی پا رنج می برند. در گذشته در کشور چین رسم بود که زنان و دختران پاهای کوچک داشته باشند و هرچه پا کوچکتر بود زیبایی بیشتری داشت! به همین دلیل مادران پای دختران شان را از کودکی میبستند تا پاها رشد نکنند و حتی در مواقعی انگشتان پا دچار شکستگی های دردناکی میشد!
به گزارش بنکر ( Banker )، دختری با موهای سیاه، پوستی تیره و چشم هایی بادامی... دانشجوی رشته هنرهای تجسمی در دانشگاه کلمبیای آمریکا... اینها تنها ویژگی هایی نیستند که اما سالکویز را به آدم های دنیا می شناسانند. بیشتر از یک سال است اولین تصویری که با شنیدن نام اما در ذهن خیلی از آمریکایی ها رنگ می گیرد تصویر اوست که با دست های ظریفش، به تشکی بزرگ و سنگین چنگ زده است و آن را همراه خود این طرف
خدمات و فداکاری هایشان برای ملت و یا بر اساس توانائی ها و علمشان مورد تمجید قرار می گیرند، در عرصه هنر، حتی یک جوان که حتی تلاشی برای کسب علوم آکادمیک ننموده است عقاید سیاسی غلط و مغرضانه خویش را در قبال مهم ترین رویداد امنیتی و فرهنگی سال های اخیر به تصویر کشیده نیز، لازم الاحترام بوده و حق هرگونه جسارتی را به بهانه هنرمند بودن، دارد! به این ترتیب در حالیکه برخی سینماگران غربی علاوه بر
میدان گذاشتند و می دانستند که جنگ جنگ است کشته شدن در راه خدا نیز نوعی از پیروزی است. به ما گفتند که حتی با دست بسته هیهات مناالذله . و محال است که به شیطان کرنش کنیم و تسلیمش شویم. هان ای برادران بزرگ، چقدر عزتمندید و سرفراز. و چقدر به خدا نزدیکید و ما از شما دور. هر چند که دست بسته اید ولی دست دل بازید و گره های کور می گشایید. شما نیز همچو مولای ما دست بسته شدید ولی دستتان باز است و توانا و مگر می
خانه
