اشتباهاتی در گذشته باشد و انتقاداتی هم وارد می شود و همه هم می توانیم اذعان کنیم. ولی در نهایت یک کارگاه ساخت مسکن راه افتاد یا خیر؟ یک کارگاه ساخت ورزشگاه در کشور راه نیفتاد؟ رشد علمی ما که حرف من بذرپاش نیست، به گواه مراکز داده های رسمی یا مراکز اصلی که این رشدها را اعلام می کنند، این کار انجام شد. فی نفسه بذرپاش موضوعیت نداشت، اعتقاد من این است که بذرپاش حاصل یک اعتماد حداقلی بود. اعتماد
دلایلی اندکی بیشتر از آنان قدرت دارند. پس اپوزیسیون ها به دنبال شانه خالی کردن از مسئولیت هایی هستند که به راحتی می شود از آنان گریخت و به جناح رقیب تحمیل کرد. این رقابت ها بیش از آنکه در بیرون ساختار اثر داشته باشند در درون آن مؤثرند. مردم تاکنون نشان داده اند که می دانند با تکنولوژی سیاستی مواجه اند که یکدست و یکپارچه نیست، اما در مسیر تعادلی و تکاملی پیش می رود. نیکولاس اسپایکمن، نظریه
گذشت یک سال سرعت فضاپیما به 30 کیلومتر بر ثانیه می رسد. به این معنا که فضاپیمای نیم تنی نیوهورایزنز ناسا برای رسیدن به پلوتو حدود نه سال در راه بود. درحالی که یک بادبان الکتریکی قادر است فضاپیمایی با وزن دو برابر نیوهورایزنز را در نصف این زمان به پلوتو برساند. طرحی از یک بادبان الکتریکی قرار است به زودی نمونه ی آزمایشی از یک بادبان الکتریکی در ماهواره آلتوا-1 فنلاند آزمایش شود
طولانی در بخش های تولید، سیاست گذاری، ارتباط با عوامل و سازندگان فیلم ها و خلاقان سینمای ملی ایران دارند و هم آنها را می شناسم. برای مثال، شهرام اسدی در فیلم روز واقعه اولین کسی است که نگاه سیستماتیک به سینما داشته و طراح فرم منشی صحنه در تشکیل مجدد سینما در بنیاد سینمایی فارابی بوده، ضمن اینکه انسان بامرام و باسواد و خوش نظری است. البته در تحصیلات و سواد آقای اسدی شکی وجود ندارد. من خودم دانشجوی
که نویسنده است. پزشک می پرسد: چه چیزی می نویسید؟ پاسخ می دهد: در رابطه با آینده اسرائیل. پزشک خندید و گفت: الان متوجه شدم، داری داستان کوتاه می نویسی. برنیاع در تحلیل این پاسخ می گوید که این مزاج عمومی جامعه اسرائیل است. آنها اعتقاد به پایان زمان خود دارند ، البته هیچ کس از این موضوع سخن نمی گوید، اما همه آنها احساس می کنند. نوعی احساس ناامیدی در اسرائیل وجود دارد که برخاسته از جنگ های گذشته یا
اصفهان آدم غیراصفهانی را شهردار نمی کنند. در تبریز آدم غیرترک نمی گذارند. اما تهران... شهردارش مشهدی است. استاندارش اهل یک جا، فرماندارش اهل یک جای دیگر. انگار همه آمدند از تهران انتقام بگیرند و عقده گشایی کنند. وگرنه چطور می شود چنین دُر درخشانی دست کسی باشد و این طور به آن گند زده شود. بعد از انقلاب یک شهردار تراکم فروشی راه انداخت و آن وقت همین آدم را قهرمان می دانند! قاتل این شهر را قهرمان می
حرکت بسیار تأثیرگذار بود. به جهت اینکه ما گاهی اوقات لحظاتی را در دوران دفاع مقدس داشتیم که لحظه های بسیار بسیار سخت و کسالت باری بود. از این جهت که هیچ برنامه روشنی وجود نداشت، نه طراحی برای یک حمله مشخص، اوقاتی بوده که اوقات بیکاری بود و آن لحظه ها برای تجدید حفظ روحیۀ رزمندگان یکی از راه هایی که خیلی خیلی به داد ما رسید همین کارهای اجراییِ هنری در مجموعه بود که به صورت جُنگ یا تئاترهای کوتاه
ها نجات دهد. روندی که دولت آقای روحانی عملاً برای خودش انتخاب کرد، بازگشت به شیوه های استفاده از درآمدهای نفتی برای ادارۀ امور کشور به همان روش هایی بود که از قبل رایج شده بود؛ این هم راه حلی بود که هم برای دولت آسان بود و هم به مردم جواب می داد. اینکه نفت را بفروشیم و درآمد خوبی داشته باشیم، محل بحث است و من باید دربارۀ آن به تفصیل توضیح دهد. البته در اینکه این راه حل، راه حل ساده ای حتی ساده تر
لبنیات اتفاق افتاد. الان هم بحث خوردن یا نخوردن مرغ نیست، بلکه انتخابی است که دهه ها مردم ایران به نادرستی آن را جزو عادات تغذیه ای در ذهن آشپزخانه های شان ذخیره کرده اند. آن ها مرغ سنگین دوست دارند؛ مرغی که بتواند دست شان را موقع ورود به خانه، پرتر نشان دهد. اصلا به این اعتقاد رسیده اند که هر چه جثه مرغ بزرگ تر و چربی اش بیشتر باشد، این پرنده سالم تر و سرحال تر است. حتی حاضرند 13 درصد پول
دارند، می دانند که به هر حال عبور پیاده تهران، یکی از معضلات جدی ما است. مخصوصا برای افرادی که توانمندی کافی برای پیاده روی در راه صاف را ندارند، به شدت خطرآفرین است. سرریز ناوگان حمل و نقل خصوصی، اصلا تناسبی وجود ندارد. یعنی عمده مسیرهای حمل و نقلی شهر ما درگیر اتومبیل های زیادی هستند که هم موجب آلودگی هوا می شوند و هم جابه جایی ها را مشکل می کنند. کمبود مسیرها و ناوگان حمل ونقل عمومی و کمبود
خانه
