این مستند در سال 92 تولید شده؛ اما هر کدام از این کاندیداها شعارهای تبلیغاتی که در دوره قبل داشته اند را در این دوره هم تکرار می کنند. 76دقیقه و 15ثانیه با عباس کیارستمی چهره دیگر استاد فیلمی که سیف الله صمدیان درباره عباس کیارستمی دوست و همکار درگذشته اش ساخته است. درباره این فیلم حرف و سخن بسیار گفته شده است. می دانیم فیلم از بین صدها ساعت راش که صمدیان در طول
اتفاق می افتد و زنان در آن حضوری پررنگ دارند، گرچه این حضور تصویری از غیاب آن ها را نیز به دست داده است؛ غیاب از تاریخی که مردانه است و زن ها را به رسمیت نمی شناسد و آن ها را به اندرونی تبعید می کند. از همین رو تالار آیینه رمانی است که با وجوه غیررسمی و پنهان مانده تاریخ سر و کار پیدا می کند؛ چهل تن در رمان بعدی اش، مهرگیاه ، که حدود هفت سال بعد از تالار آیینه منتشر شد باز هم تاریخ سیاسی و اجتماعی
کمونیست سر کار آمده تاکنون، موارد عجیب و غریب زیادی بوده که توسط آن ها غیرقانونی و ممنوع اعلام شده و با کسانی که قصد شکستن این خط قرمزها را داشته اند، به شدت برخورد شده است. مواردی که بعضی هایشان احمقانه به نظر می رسند و البته فقط چین نیست که چنین قوانینی دارد و در باقی نقاط دنیا هم چنین خبرهایی هست که این جا به تعدادی از آن ها اشاره خواهیم کرد. قبل از آن اما باید ببینیم داستان سین کیانگ و قوانین
، هرچند گاهی به صورتی کمی متفاوت و پیچیده تر دیده می شود. چاپ دوم کتاب موسیو پین و دو داستان دیگر ، اثر روبرتو بولانیو با ترجمه میلاد زکریا در 176 صفحه، شمارگان 1100 نسخه و به بهای 11 هزار تومان توسط نشر افق منتشر شده است. روی پله های کنسرواتوار روی پله های کنسرواتوار ، اثر دونالد بارتلمی با ترجمه شیوا مقانلو، با ساختاری جاه طلبانه و غیرمداوم آیینه شرایط امروزند. در
برگ های پلاسیده اش رو به پایین به سمت گلدان آویزان بودند. به دست هاش نگاه کرد که انگار خون نداشتند. این بخشی از رمان مردی از ناکجا ی الکساندر همن است که به تازگی با ترجمه لیلا نصیر ی ها توسط نشر افق منتشر شده است. الکساندر همن نویسنده بوسنی تبار آمریکایی است که در سال 1964 متولد شد و در ابتدای دهه نود به آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا به کارهای مختلفی مشغول شد و بعد از چند سال اولین داستانش به زبان
در شاهکاری ادبی تصویر کرد. اورهان پاموک حالا دیگر نویسنده ای جهانی است. از سال 2006 که جایزه نوبل ادبیات را گرفت، نامش مرزهای استانبول را درنوردید و در تمام جهان پیچید اما هرگز شخصیتش را با مفهوم نویسنده جهانی تعریف نکرد. او مخاطب ملی اش را در پله ای بالاتر از مخاطب جهانی فرض کرد و نوشتن از شهرش را یک تعهد اخلاقی برای خود دانست. خاطره هایش در کتاب استانبول: شهر و خاطره ها و رمان موزه
خانه
