مراسم رونمایی آلبوم بادهای بی پایان ، نخستین اثر گروه موسیقی تونل روز گذشته با حضور جمعی از علاقه مندان موسیقی در مجموعه شهر کتاب فرشته برگزار شد. سامان خانبابایی (خواننده، آهنگساز، تنظیم کننده و نوازنده گیتار الکتریک)، بهروز هداوند (شاعر، آهنگساز، تنظیم کننده و نوازنده کیبورد) و سهیل خانبابایی (آهنگساز، نوازنده گیتار کلاسیک ، آکوستیک و طراح گرافیک و تصویرساز) اعضای این گروه موسیقی
ارکستر وجود ندارد، می خواستم در مقدمه ی موسیقی کار از سازهای مغولی استفاده بکنم اما نشد، یعنی درد زیاد است با مسئله ای روبرو شده بودم که اثبات کنم که دیالوگ های آوازی هم خود به خود لذت بخش است و خوشبختانه این هم شد و پیامد این حافظی است که کار کردم، مشکلاتی به وجود آمد. محبور شدم حافظ بعدی را آغاز بکنم، هر کدام از اینها داستان های مفصل پر از آب چشم را دارد که از آن می گذریم. تا اینجا
را دارند. با این همه در این حوالی هیچ خبری از پلیس و پاسگاه نیست. خمارآباد را رد می کنیم، مدرسه نوسازش که در واقع تنها مدرسه این حوالی است نظرم را جلب می کند. همان مدرسه ای که ارباب ساخته و بچه های قنبرآباد هم همین جا به مدرسه می آیند. چند کیلومتری را در بیابان طی می کنند تا به اینجا برسند. به جاده بی آب و علف قنبرآباد می رسیم. به جوی آبی که اهالی می گویند چشمه! سگی دور و
مردم آزادانه درباره عقاید خود می نویسند. از همین رو می بینیم که چگونه تأثیر فضای سیاسی به مرور در حال کاهش است و فضای سابق در حال شکستن و تغییر است. با این حال در فضای سیاسی مناسب می توان خیلی بهتر گفت و گو و حرکت به سمت دموکراسی را تمرین کرد. وقتی که شما نگرانی و ترس سیاسی نداشته باشی لااقل در حوزه نقد اجتماعی خیلی آزادانه تر حرف خواهی زد . با توجه به تأثیر مثبتی که شبکه های مجازی درباز
بنیاد باشد. به نظر شما نگاه کردن به شعر و ادبیات به ویژه آثار کلاسیک با اتکا به دانش امروز و به ویژه از منظر اقتصاد و توسعه، چه ضرورتی دارد و باید چگونه و با چه روشی انجام شود؟ بستگی دارد به اینکه از چه منظری به توسعه نگاه کنیم. اگر مبنای توسعه کشور، نیروی انسانی تربیت شده باشد طبعاً ادبیات و فرهنگ نقشی مهم در توسعه کشور خواهد داشت. ادبیات فارسی به ویژه در آثار قله ها و بزرگان
بودند گفت وگویی برقرار کنند یا همین طور مونولوگ وار پیش خواهند رفت؟ هنوز ادامه مسیر برای خودمان هم واضح نیست اما آنچه واضح است این است که حتما مسیر متروکه خوانی ادامه خواهد داشت. یک دیالوگ کلیدی اول اجرای شما هست، جایی که یکی از اجراگران از نردبان پایین می آید ومی گوید : شما این جا می توانی چشم هایت را ببندی و گوش هایت را باز کنی! و همین جا ایده تئاتر شنیداری برای مخاطب زنده می شود. هدف
/> رئیس اسبق سازمان صدا و سیما: 90 درصد سریال های شبکه های پرطرفدار ماهواره ای، همان دوبله های پخش شده در سیمای ایران است تعداد هنرمندان و بازیگرانی که به خارج مهاجرت کردند، خیلی کم است ولی تعداد سیاستمداران بیشتر از آنهاست سیاستمداران بیشتر از هنرمندان خطا دارند و کارنامه شان سیاه تر است فیلم تبلیغاتی کروبی در سال 88 قابل پخش نبود در فتنه 88 به موسوی گفتم می توانی همه گفته
ای سر فدا کردی و بی سر تو چه سرور شده ای در بلندای نگاه تو در آن لحظه فقط کربلا بود و در این روضه مصور شده ای راز چشمان تو و صورت ماه تو چه بود؟ که چنین یک تنه دلداده و دلبر شده ای هر غزل را که ورق زد دل من، وصف تو شد شعر، سر دادی و خود قافیه گستر شده ای همگی چشم به راهیم بیایی هرچند بدنت بی سر و تو محسن دیگر شده ای
، ولی طبیعتا عمل کردن سخت است. اجتماع هنری و به ویژه موسیقی ما مدت مدیدی است که بدجوری درگیر حرف و شعار شده و نتیجتا اگر هم عملی باشد به چشم نمی آید، چون فاصله حرف های ایده آلیستی و نگرش به خود از بام دنیا، با اعمال و کارهای انجام شده نمی خوانند و فقط توقع مخاطب را نسبت به هنرمندی خاص بی جهت بالا می برد. بنابراین نوعی شارلاتانیسم و لمپنیسم در موسیقی ما اتفاق افتاده که خیلی مخرب است و متأسفانه
خانه
