دور بین دار آخرین مدل داشته باشم و خواهرانم هم تبلت داشته باشند تا در اوقات بیکاری سرگرم شوند نه اینکه هر روز درآمدم راحساب کنن که خوب بوده یا نه؟ اما شاید قصه زندگی سینا متفاوت تر از همه و دردناکتر از همه باشد او و سه خواهرش، مادرشان را از دست داده اند و با ازدواج دوباره پدر صاحب دو خواهر و برادر ناتنی شده اند. خانه استیجاری سینا در محله بانبرز از مناطق حاشیه شهر ایلام است و
پول نیوز - درحالی که آمار رسمی از مرگ 18 نفر در سیل اخیر حکایت دارد، هنوز عملیات جست وجو برای یافتن مفقودشدگان به پایان نرسیده است. جست وجوها در حال حاضر بیشتر توسط خانواده های خود این افراد انجام می شود و برخی از آنان از عدم همکاری سازمان های امدادی گلایه دارند. یکی از این مفقودشدگان جوانی 21 ساله به نام رامین میرزایی است که روز حادثه همراه پنج دوست خود به کن رفته بود. یکی از دوستان
آنها هفت نفر بودند؛ هفت رفیق محله سی متری جی، 16 متری امیری. یکشنبه بود؛ 28 تیر، ساعت 6 عصر، یک روز بعد عید فطر. با خودشان قرار گذاشتند که بروند کنار رودخانه کن و سولقان، تنی به آب بزنند. دو نفر زودتر برگشتند و محمد و منصور و رامین و فرزان و حسین کنار رودخانه ماندند. حالا از آن پنج نفر، یک نفر مانده؛ حسین . پسر 25 ساله ای که حالا شب و روزش را با یک تصویر می گذراند؛ آن سه ساعتی که بالای یک درخت
شریان نیوز: از محله جیحون که وارد خیابان 16 متری امیری می شوی، با حجله های جوانان و مردم سیاه پوشی رو به رو می شوی که فضای محله را غم انگیز کرده است. وقتی از چند روز قبل شنیده ای که حدود10 نفر فقط از این محله در منطقه سولقان حضور داشتند و سیل و کشته شدن تعداد زیادی از مردم و از همه اسفبارتر پرپر شدن رفقای نزدیکشان را جلوی چشمشان دیده اند، تصمیم می گیری برای شنیدن دیده ها و اتفاقاتی که گذرانده اند به سراغشان بروی. محمد یکی از جوانانی است که تصمیم می گیرد چند روز قبل از مراسم ازدواجش آخرین روزه ...
می گویند یک کارخانه مواد غذایی بزرگ در دنیا است که می تواند بخش قابل توجهی از مردم دنیا را تغذیه کند. در ایران هم شعبه دارد. حتی قبل از توافق و با وجود تحریم ها. البته تعداد کارگرانش به حدی زیاد است که سهم کمی از محصولات به بیرون از کارخانه فرستاده می شود. جز عده ی بسیار محدودی، اکثر کارگران، بخشی از محصولات غذایی کارخانه را به عنوان مزد دریافت می کنند. کارخانه تمام ساعت های روز و تمام
عصر روز 29تیرماه دختری 6ساله به نام مهدیه از خانه شان واقع در منطقه صالح آباد سبزوار بیرون رفت تا جلوی درِ خانه بازی کند اما ناپدید شد و حتی دوستانش هم نمی دانستند کجا رفته است. کم کم هوا رو به تاریکی می رفت و هنوز خبری از دختر بچه نشده بود. چند ساعت انتظار برای بازگشت او به خانه بی فایده بود و وقتی پدر مهدیه به خانه آمد و از ماجرا با خبر شد از همسایه ها برای پیدا کردن دخترش کمک گرفت
داشتیم. همیشه در حوادث خود را برای ثبت سختکوشی های آتش نشانان می رساند و شجاعانه در دل حادثه گم می گشت تا ایثارگری ها را پیدا کند و به تصویر بکشد. اینجانب به نوبه خود و از طرف تمامی کارکنان سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری اهواز این غم جانکاه را به خانواده معزز، دوستان، همکاران و جامعه خبری و هنری تسلیت عرض می نمایم. امیر نجفی مدیرعامل سازمان آتش نشانی
گفت: روز چهارشنبه جلسه ای با مسئولان بخشداری برگزار شد و مقرر شد بخشداری نسبت به نصب بنرهایی با موضوع مراجعه خانواده ها به بخشداری برای ارائه مدارک اقدام کنند. در حالی نماینده هلال احمر در محل حادثه از نصب بنرهای اطلاع رسانی سخن گفت که در طول 9 ساعت بازدید از این مناطق چنین بنری مشاهده نشد. به گزارش ایسنا، در ادامه اعضای تیم تهرانگردی به مدخل ورودی بوستان جوانمردان در منطقه
شهروند در گزارش خود به سراغ بازماندگان سیل هفته ی گذشته رفته است. به گزارش این روزنامه، آنها هفت نفر بودند؛ هفت رفیق محله سی متری جی، 16 متری امیری. یکشنبه بود؛ 28 تیر، ساعت 6 عصر، یک روز بعد عید فطر. با خودشان قرار گذاشتند که بروند کنار رودخانه کن و سولقان، تنی به آب بزنند. دو نفر زودتر برگشتند و محمد و منصور و رامین و فرزان و حسین کنار رودخانه ماندند. حالا از آن پنج نفر، یک نفر مانده؛ حسین
نمیخواهم آنرا بپذیرم. این پرسش به همراه دوستانش راه چاره را بر من میبندند: آیا برنامه های تلویزیونی رایگان است؟ قیمت این برنامه ها چیست؟ آیا عمر تو و کودکی فرزندت سرمایه نیست؟ تو کودکت را به دست هر کسی نمی سپردی پس چرا این اندازه به تلویزیون اعتماد کرده ای؟ تلویزیون چه خدمتی به کودکت کرده؟ خودت با تلویزیون چه تغییری کرده ای؟ شبانه روز تو که بیشتر از بیست و چهار ساعت نیست. حالا که چند ساعتی
که از آنجا قرار بود ابتدا به مصر بروم و بعد از طریق یونان به تهران بیام، می نشستم و می گفتم با این احتساب من 25 روز و 25 ساعت و چند دقیقه دیگر قرار است سوار فلان هواپیما بشوم. خیلی پیش می آمد گوشه ای کز می کردم و گریه ام می گرفت. می گفتم اگر همین الان هم همه چیز فراهم بشود که به تهران برگردم، لااقل 24 ساعت طول می کشد و بعد بابت این دوباره اشک می ریختم. من بچه ی مهاجرت نیستم! من توانایی این را
سیاسی آغاز شد. نهادهای مختلف استانی بنده را خواستند و گفتند از دعوت احمدی نژاد منصرف شوید. گفتم چرا؟ گفتند احمدی نژاد اگر بیاید، آرامش استان به هم می خورد. بعد پیشنهاد کردند به جای احمدی نژاد خودشان یکی از شخصیت های عالی رتبه کشوری را برای سخنرانی می آورند. یکی از نهادهای مرتبط با جامعه ایثارگری نماینده فرستاد و با تک تک خانواده های شهدا صحبت کرد تا آن ها را منصرف کنند، خانواده های شهدا نپذیرفتند و
خانه
