پرماجرا همان نسخه سینمایی همسران نبود؟ چرا، اما آن فیلم قصه خودش را داشت. پیش از سفر پرماجرا در یک سریال با سیامک اطلسی همبازی بودم. وقتی قرار شد اولین فیلم بلند سینمایی اش را بسازد با فردوس کاویانی خواستیم به او کمکی کرده باشیم. شاید هم او می خواست با استفاده از محبوبیت سریال همسران یک اثر سینمایی را بسازد که برای مردم جذاب باشد. در هر حال، ما به عنوان همکار خواستیم به اطلسی کمکی کرده
خود را خواهد کرد. او با تقدیر از همراهی بانک پاسارگاد اضافه کرد: حمایت بسیار خوب این بانک از سینما جای تقدیر دارد. در واقع بانک، مشکل کمبود بودجه سینما را بر دوش می کشد و در تهیه و پخش همکاری دارد. نیما جاویدی اما به هیچ وجه هیچ گونه پیش بینی در مورد فروش فیلمش ندارد. او معتقد است: مسئله برایم بسیار مهم و در عین حال گنگ است. فیلم داستان دارد؛ یعنی پتانسیلی که مخاطب را همراه می کند تا
به او کمکی کرده باشیم. شاید هم او می خواست با استفاده از محبوبیت سریال همسران یک اثر سینمایی را بسازد که برای مردم جذاب باشد. در هر حال، ما به عنوان همکار خواستیم به اطلسی کمکی کرده باشیم. اگر مایل هستید از تجربه همبازی شدن با مرحوم خسرو شکیبایی در سریال خانه سبز هم بگویید. تجربه خیلی خوبی بود. وقتی آن مرحوم را برای اولین بار دیدم، بازیگر نقش ملک شاه سلجوقی در نمایش الموت بود
همیشه انتظار رفتار روتینی از این شخصیت داشته و به این شیوه عادت داشتند ناگهان به نخستین تغییر رفتاری توجه می کنند و شگفت زده می شوند. باقی ماجرا هم باشد برای سالن سینما و دیدار از فیلم روی پرده که قطعا جذابیت های فیلم را دوچندان می کند. نکته مهم درمورد فیلم پرویز این است که تکلیفش با نوع تماشاگرش مشخص است و خود را درمعرض نمایش مخاطب خاص خود قرار می دهد؛ مخاطبی که می داند قرار نیست به روش ناخوشایندی
، اما فاصله هنرمند ما با قهرمان های جامعه مان این آسیب را ایجاد می کند. وی ادامه داد: برای جمع بندی تمام این مسائل به نظرم چندین جلسه وقت نیاز است و بحث ها اکثرا نیمه کاره ماند. به عنوان جمع بندی عرض کنم که برای سینمای اجتماعی منتقد مصلحانه الان نمی شود دستور کلی داد که اگر قهرمان داشته باشد پس حتما فیلم خوبی خواهد شد یا نه. مولفه اصلی این است که فیلم نباید سیاه نمایی کند. حالا لازمه این
اگر موافق هستید از نحوه شکل گیری فیلم شروع کنیم. منشا شکل گیری فیلم بر می گردد به چیزی حدود 37، 38 سال پیش، قبل از انقلاب؛ جنایت مشابهی در شهر اهواز در جنوب ایران که زادگاه من هم هست رخ داده بود و من این را در طی این 37 یا هشت سال همراه خودم داشتم و طی این دوران ورژن های متفاوتی از این موضوع نوشته بودم. شاید هفت یا هشت بار سمت ساخت این موضوع رفتم که سرانجام چهار سال پیش، دقیقا چهار سال پیش، این را در تهران جلوی دوربین بردم. با داستانی که کاملا متفاوت است از آن خاطره یی که من از 38 سال پیش در اهواز داشتم. اما از حیث جوهر شبیه هم هستند. آنجا صحبت درباره پدری بود که دختر خودش را به خاطر یک مساله اخلاقی می کشد و خانوادش هم در آن دخیل بودند، فرزندانش، برادرش، بچه های برادرش. اینجا هم تقریبا تا حدودی چنین عناصری وجود دارند. بخش اول فیلم تا حدی ترسناک - جنایی است. صحنه قتل به راحتی از ذهن پاک نمی شود. یک خانه قدیمی داریم که نمونه اش را در فیلم های ت ...
در خود سازمان نیز انجام شد. تسنیم: لطفا چگونگی شکل گیری سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری ارومیه را کمی شفاف تر بیان کنید و اینکه شما وقتی سازمان را تحویل گرفتید چه وضعیتی داشته و چقدر نیروی انسانی داشت؟ رضائیه: ما سازمان را حداکثر با 17 نفر نیروی انسانی تحویل گرفتیم اما در حال حاضر این تعداد به 55 نفر افزایش یافته است، اگر به این بحث به شکل تخصصی بنگریم این نیرو برایمان کافی نیست
خانه پدری با همان جنس برچسب هایی روبه رو شده که در سینمای جهان، برای مثال برخی نصیب روبان سفید ساخته میشاییل هانکه کردند یعنی اتهام خشونت گرایی و نمایش خشونت. در حالی که هر دو فیلم، طبیعتا به شکل ها و با ساختارهای مختلف، بنا دارند به کالبدشکافی خشونت در جوامع بپردازند. هر دو سعی می کنند چهره تلخ و زننده خشونت ورزی مردم یک جامعه را آیینه وار به همان جامعه نشان بدهند. طبیعتا این نوع کار با موضوع خشونت، با آ
با عروسک ها و دکورهای واقعی ساخته شده و سازندگانش اصراری تقریبا سرسختانه داشتند تا فضای انیمیشن حالت انسانی خود را حفظ کند. در تولید این انیمیشن از کامپیوترها استفاده شده است، به همان شکلی که تقریباً در تک تک فیلم های این دوره از آنها استفاده می شود. اما در عین حال حجم بسیار بالایی کارِ دستی نیز انجام شده است. این زحمات کاملاً قابل مشاهده است، به عنوان مثال کج بودن مفهوم دار گوش ها و سوراخ های
که او در یک بعدازظهر غمزده در استودیو شروع به خواندن کرد، اما متوجه شدم متن هم بدون موسیقی سیال قابل ارائه نیست و نمی توانست جان شنونده را پر کند و حالا باید به موسیقی فکر می کردم که برای تحقق این خواسته تواناتر از کارن همایونفر کسی را سراغ نداشتم. دلم برای پرستویی تنگ شده بود! امیر پوریا، منتقد سینما که در اقدامی جالب توجه به عنوان یکی از منتقدان این اثر موسیقایی ادبی در جلسه
توجهی نکرد و به طور طبیعی هم حمایتی از آن صورت نگرفت. گوران در بخش پایانی صحبت های خود تصریح کرد: به عنوان یک هنرمند بیش از حد تصور دغدغه اجرای برنامه در شهرستان را دارم و از همین جا اعلام می کنم که اگر سالن های استانداردی در شهرستان های مختلف برای اجرای برنامه ما وجود داشته باشد به طور حتم با کمال میل برای حضور در آن شهرستان اقدام خواهیم کرد ضمن اینکه ما هم اکنون آمادگی اجرا در هر کشور
خانه
