سلفی گرایی ظهوری مجدد یافته با این تفاوت که این بار تنها درمقام اندیشه ی صرف و عالم انتزاع باقی نمی ماند، بلکه سردمدار جریان سیاسی می گردد که درنهایت حکومت درجزیره العرب را از آن خود کرده و ریاض را به عنوان پایتخت نوظهورخود تسخیر می نماید. محمد بن عبدالوهاب که خود را شاگرد و وامدار ابن حنبل و ابن تیمیه می دانست؛ در قرن دوازدهم هجری با اتحاد با محمدبن سعود که هر دو از شیعه ستیزان و مخالفان سرسخت
که محمد بن نایف، ولیعهد فعلی، به اجرا گذاشته دارای نقیصه های مهمی نیز است. محمد بن نایف به عنوان متصدی وزارت ترسناک کشور وی در سال 2012 وزیر کشور شد همانند پدرش نماد سرکوب در کشور محسوب می شود. مخالفان در منطقه خلیج فارس وی را به ترویج صلح سعودی متهم (پکس سعودیانا) می کنند، زیرا عربستان همچنان با همه مخالفان در داخل کشور به مثابه تروریست رفتار می کند. گستره سرکوب هر نوع مخالفت توسط حکومت
نام داشت به تحصیل پرداخت. معلمان وی را روحانیون وهابی تشکیل می دادند. وهابیت شاخه ای از اسلام سنی است که بر پادشاهی عربستان حاکم است. پیوند میان آل سعود و وهابیت تقریباً به سه دهه قبل و به ابتدای حاکمیت سعودی ها بازمی شود. در سال 1744 یک روحانی و واعظ دوره گرد به نام محمد ابن عبدالوهاب با محمد آل سعود رئیس وقت خاندان سعودی متحد شد و اولین پادشاهی عربستان را به وجود آورد. در حالی که سعودی ها رهبر
خانه
