با دو عنصر زمان و مکان باشد. اساساً چون فقه از جنس حکمت عملی است، احکام آن نمی تواند فارغ از دو عنصر زمان و مکان مورد ملاحظه و بررسی قرار گیرد. درک نسبت میان فقه و عناصر زمان و مکان درک ظریفی بوده و چند معنی می تواند داشته باشد: نخست این که لازم است فقه شرایط زمان و مکان را در متن استنباط خود مورد ملاحظه قرار دهد به گونه ای که اصطلاحاً بتوان گفت صورت زمان و مکان بر ماده فقه خورده است