دیگری پایش را دراز نمی فرمود. هرگز ندیدم به کسی از خدمتکارانش بدگویی کند. خنده او قهقهه نبود بلکه تبسم می فرمود. چون سفره غذا به میان می آمد، همه افراد خانه حتی دربان و مهتر را نیز بر سر سفره خویش می نشاند و آنان همراه با امام غذا می خوردند. شبها کم می خوابید و بسیاری از شبها را به عبادت می گذراند. بسیار روزه می گرفت و روزه سه روز در ماه را ترک نمی کرد. کار خیر و انفاق پنهان بسیار داشت. بیشتر در
کس را برای نیازی که توان برآورده کردنش را داشتند پس نزده و هرگز در حضور کسی پای خود را دراز نمی کردند و در برابر همنشین خود، تکیه نمی دادند. هرگز دیده نشد که به یکی از بستگان یا غلامان دشنام داده و یا آب دهان بیندازند. ایشان حتی در خنده نیز آدابی داشتند به گونه ای که هرگز قهقهه نزده و خنده شان لبخندی بیش نبود. هر گاه هنگام غذا خوردن تنها می شدند وابستگان و غلامان حتی دربانان و نگاهدارنده اسبان را نیز بر سر سفره می نشاندند. ایشان فراوان احسان می کردند و پنهانی صدقه می دادند که بیشتر آن در شب های تاریک بود. پایان پیام/ 9 ...
تبسم می فرمود، چون سفره غذا به میان می آمد، همه افراد خانه حتی دربان و مهتر را نیز بر سر سفره خویش می نشاند و آنان همراه با امام غذا می خوردند، شبها کم می خوابید و بسیاری از شبها را به عبادت می گذراند. بسیار روزه می گرفت و روزه سه روز در ماه را ترک نمی کرد، کار خیر و انفاق پنهان بسیار داشت، بیشتر در شب های تاریک، مخفیانه به فقرا کمک می کرد. وی ادامه داد: یکی دیگر از یاران ایشان می گوید
ایم؟ [3] اقتضای کرامت انسانی این است که مردم به دلیل بالا یا پایین بودن جایگاه اجتماعی شان، نباید از امتیاز خاصی بهره مند بوده یا بی بهره باشند. از این رو، هیچ گاه امام رضا(ع) به غلامان و بردگان خود بد نگفت؛ بلکه هنگامی که سفره انداخته می شد، همه غلامان و خادمان، حتی دربان و میرآخور را به سفره غذا می نشانید. [4] از عبدالله بن صلت نقل شده که: من در سفر امام رضا(ع) به خراسان، در
پیامبر(ص)در جمع اصحاب نشسته بود و در این حال رو به اصحاب کرد و فرمود: سوگند به آنکه جانم در دست اوست، کسی از شما وارد بهشت نمی شود مگر اینکه اهل رحمت باشد اصحاب گفتند: ما اهل رحمت هستیم، پیامبر(ص)فرمود: مراد من را نیافتید، نه اینکه به فردی خاص رحمت بورزید، به همه مردمان رحمت بورزید، با همه مردمان مهربان باشید. باز نقل کردند که پیامبر(ص)در جمع اصحاب بود و فرمود: خدای رحمانِ والا به
خانه
