این که دیگر سیاره های گازی منظومه ی شمسی مانند مشتری، اورانوس و نپتون حلقه هایی اطراف خود دارند، اما هیج یک از آن حلقه ها به اندازه ی حلقه های کیوان غلیظ و چشم گیر نیستند. این حلقه ها که از اجزای یخی تشکیل شده اند، از فاصله ی 6/500 کیلومتری سطح کیوان آغاز شده و تا فاصله ی 121/000 کیلومتری از آن در فضا ادامه می یابند. البته در وسط این حلقه فواصلی نیز ایجاد شده اند که در اثر وجود قمرها و
محققان دانشگاه ایالتی اوهایو در گزارش جدید خود در نشست علوم فضایی که هفته گذشته در پاریس برگزار شد، مفهوم جدیدی از ماهیت سیاه چاله ها را به جهانیان عرضه کرده اند که می تواند راه حلی برای یک معمای 40 ساله نجومی باشد. به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، یک مفهوم مشترک در میان ستاره شناسان وجود دارد مبنی بر این که در لبه هر سیاهچاله، یک در پشتی به جهان وجود دارد - نوعی در خروجی از
دانشمندان قادر به مشاهده چنین جزئیاتی در تصاویر آن نبودند، اگرچه ستاره شناسان این موفقیت را مدیون تصادف کیهانی شگفت انگیزی هستند. همگرایی گرانشی نام این پدیده نادر است که اختر شناسان را قادر به مطالعه گذشته های دور می سازد. این پدیده یکی از پیش بینی های نظریه نسبیت عام اینشتین است و هنگامی روی می دهد که یک کهکشان نزدیک دقیقاً در مسیری بین زمین و کهکشانی دوردست واقع شود. نور کهکشان بسیار دور
طور که شعار داده ایم عمل می کردیم و به دستور دلسوزانه و پندهای پدرانه حضرت ایشان گوش می دادیم، الان از هر جهت جلوتر بودیم و در تمام عرصه ها، به قدر وسیع پیشرفت کرده بودیم؛ چون واقعا: کس در جهان ندارد یک ولی همچو سید/ زیرا که چون او شاهی کس در جهان ندارد. اگر مال ما، نام و نان ما، به قدر اشتهای نفسانیمان ارضا نشود، نه تنها ولی شناسان؛ بلکه از خود ولی هم عبور می کنیم؛ هر چند که در شعار
خانه
