و نقشه ی مشرکان را از میان می بردند و برای جانبازی در راه حفاظت و پاسداری از دین اسلام در جنگ های گوناگون با کافران پیشقدم می شدند تا اینکه رسول اکرم(ص) به اذن خداوند بزرگ در راه بازگشت از حجه الوداع در غدیرخم در نزدیکی جحفه، مولای متقیان را به عنوان جانشین و وصی خود معرفی کردند و فرمودند: هر کس که من مولا و رهبر او هستم، علی هم مولا و رهبر او است. اما با رحلت پیامبر اسلام(ص)، حضرت علی ابن ابیطالب
بر نکات متعددی است که به اختصار به آنها اشاره می شود. نکته اول تعبیر تَنَزَّلُ است. کاربرد نزول ملائکه به صورت صیغه مضارع دلالت بر استمرار این امر و عدم انحصار شب قدر به عصر خاصی دارد، چنان که در روایتی می خوانیم که جناب ابوذر از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم می پرسد: یا رسول الله لیلة القدر هی شی ء یکون علی عهد الأنبیاء ینزل فیها فاذا قبضوا دفعت؟ / ای پیامبرخدا! تا پیامبران هستند
)فرمودند علی جان خدا را نشناخت مگر من و تو و مرا نشناخت جز خدا و تو و تو را نشناخت مگر خدا و من ؛ این سخن پیامبر، جایگاه امام علی(علیه السلام) را به خوبی نشان می دهد. عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی اظهار کرد: اهل سنت هرچند حضرت علی(علیه السلام)را خلیفه چهارم می دانند اما نسبت به وجود مقدس ایشان اظهار علاقه خاصی نشان می دهند؛ من از نزدیک با برخی از اهل سنت آشنایی دارم و علاقه آنها به امام
سال عمر پربرکتش در راه برگشت در محلی به نام غدیرخم در نزدیکی جحفه دستور توقف داد ، زیرا پیک وحی فرمان داده بود که پیامبر (ص) باید رسالتش را به اتمام برساند . پس از نماز ظهر پیامبر (ص) بر بالای منبری از جهاز شتران رفت و فرمود : ای مردم ! نزدیک است که من دعوت حق را لبیک گویم و از میان شما بروم درباره من چه فکر می کنید ؟ مردم گفتند : گواهی می دهیم که تو آیین خدا را تبلیغ می کردی پیامبر فرمود : آیا شما
/> وی افزود: امام علی(ع) از جمله آن گوهرانی است که در زمانه خود قدر و منزلت اش دانسته نشد و مورد ظلم و جفای فراوان قرار گرفت، نقل است که در زمان حکومت ایشان عده ای از خوارج در اطراف خانه خدا جمع شدند و با خود گفتند که دنیا را سه نفر است که به فساد کشیده اند؛ معاویه بن ابی سفیان، عمروعاص و علی بن ابی طالب(ع). حجت الاسلام والمسلمین قریشی در پایان گفت: سه نفر از خوارج با هم عهد بستند که
هایمان را خانه تکانی کنیم. براستی ملتی که علی (ع) را به عنوان الگوی خویش بر می گزیند می بایست تفاوتی با دیگر ملل دنیا داشته باشد. آن جا که امام شافعی درباره ی ایشان می گوید: اگر علی مرتضی خود را آن طور که بود نشان می داد، همه ی مردم جهان در برابرش سجده بر زمین می گذاشتند و چه زیبا شهریار می سراید: علی ای همای رحمت،تو چه آیتی خدا را/ که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را دل اگر خدا
حسن باشید. معاویه این ها را دیده بود و عجب چیزی است، بدتر از مولی الموالی است. اسدالله این است. لذا یک لحظه هم باور نمی کرد - به تعبیر خودش - حسن صلح را بپذیرد. عمروعاص هم این تصوّر را نمی کرد. می گفتند: او کسی است که هم عقده های آن قران به نی کردن را دارد و هم کسی است که صلح نمی پذیرد. حالا ما یک ورقه خالی می دهیم و می گوید: هرچه تو بنویسی و او هم قبول نمی کند. تاریخ هم می نویسند که این دفعه
/> هشت آیه از آیات قرآنی در مورد ربا گفته شده است که ما در اینجا به یکایک آنها می پردازیم: 1- و ما اتیتم من ربا لیربوا فی اموال الناس فلایربوا عندالله و ما اتیتم من زکوة تریدون وجه الله فاولئک هم المضعفون (24) و آن سودی که شما به رسم ربا دادید که بر اموال مردم رباخوار بیفزاید نزد خدا هرگز نیفزاید و آن زکوتی که از روی شوق و اخلاص به خدا به فقیران دادید ثوابش چندین برابر شود
نکوهش قرار دهند و می گفتند چرا چنین چیزی را قبول کردید؟ جوابهایی داشتند ازجمله اینکه فرمودند کار من برای حفظ شیعیان بوده است یا اینکه می فرمودند به اهل کوفه اصلاً اطمینانی نبوده است یا اگر یارانی داشتم شب و روز با معاویه می جنگیدم یا فرمود: یاران ذلت را برگزیدند، یا فرمود: امت مرا رها کرده بودند، یا فرمود: مردم طالب صلح بودند. خلاصه اینکه امام در برابر اینها چنین فرمود: اینها نمی فهمیدند
خانه
