اِکفِنی ما أَهَمَّنی مِمّا أَنا فیهِ فَإنّی أَرجو أَن یُکفی ما هُوَ فیهِ مِنَ الغَمِّ إِن شَاءَ اللَّهُ تَعالَی جواب امام را به اطلاع محمد بن حمزه رساندم؛ چیزی نگذشت که از زندان آزاد شد. فاطمه نادری پاریزی، کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی در گفت وگو با خبرنگار ایکنا، گفت: اهل بیت پیامبر گرامی اسلام(ص) به گره گشایی از کار مردم شهرت دارند؛ مردم نیز حق دارند از مسئولان جامعه توقع داشته
اعتقادات خود را بر امامان معاصر عرضه کرده بود، مرجع مردم هر سامانی قرار می گرفت. مرجعیت عبدالعظیم(ع) و ارجاع امامان(ع) به او گویای مقام برجسته وی در نزد امامان(ع) است. او از طرف حضرت امام هادی(ع) درمنطقه ری و طبرستان و دیلمان، نمایندگی داشت؛ مردم سخن او را سخن امام(ع) می دانستند و در مسائل دینی و دنیوی به وی مراجعه می کردند. وجودش، در منطقه، محور تجمع شیعیان و تمرکز هواداران اهل بیت علیهم السلام
حفظ شود، به او فرمود: آبروی خود را از سوال و درخواست رویاروی و مستقیم نگهدار، نیاز خود را در نامه ای بنویس که به خواست خدا آنچه تو را شاد کند، به تو خواهم داد. او در نامه ای نوشت: ای ابا عبدالله! فلان کس پانصد دینار از من طلب دارد و اصرار دارد که طلبش را بگیرد، لطفا با او صحبت کن تا وقتی که پولدار شوم، به من مهلت دهد. امام حسین علیه السلام پس از خواندن نامه او، به منزل خود
را که به گفته امام صادق(ع) ریشه همه خطاها و گناهان است، از دل خود دور کرده بود. این بود که به رغم نگاه های تحقیرآمیز، به وقت نیاز و احساس وظیفه، کسی نمی توانست او را با تهدید یا تطمیع از صحنه بیرون کند. انسانی منطقی بوده و بیهوده سخن نمی گفته است و بر مدّعا و برهان خود اعتماد کامل داشته و از طرح آن پیش داوران واهمه نداشته است. اهل گلایه بی جا و شعار دادن توخالی نبوده است. دیگران چه بسا با هیاهو و
خانه
