الصادقین،ج5 ،ص 302) در رابطه با دیدگاه مفسران درباره مقام و غرض سوره الرحمن این سوره به طور کلی بیانگر نعمتهای مختلف معنوی و مادی خداوند بر بندگان است که از راه فضل خود ارزانی داشته و بشر را غرق در نعمتها نمود، بطوری که می توان نام این سوره را سوره رحمت،یا سوره نعمت یا (سوره فضل خدا) گذارد و به همین دلیل با نام مبارک الرحمن که بیانگر رحمت واسعه الهی است، آغاز شده است و با جلال و اکرام
آن : قرآن مجید در باب استفاده از مظاهر طبیعت می فرماید: وَ لَکُمْ فیها جَمالٌ حینَ تُریحُونَ وَ حینَ تَسْرَحُونَ ؛و در آنها برای شما زینت و شکوه است به هنگامی که آنها را به استراحتگاهشان بازمی گردانید و هنگامی که ( صبحگاهان ) به صحرا می فرستید. (14) باید این نکته را مورد توجه قرار دهیم که صبحگاهان دقیقا مواقعی است که انسان نیازمند آرامش روحی است. خداوند متعال در قرآن مجید برای اشخاصی که در دشت و
) وَتَضْحَکُونَ وَلَا تَبْکُونَ ﴿60﴾ و شما در غفلتید (61) وَأَنتُمْ سَامِدُونَ ﴿61﴾ پس خدا را سجده کنید و بپرستید (62) فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا ﴿62﴾ سوره 54: القمر به نام خداوند رحمتگر مهربان نزدیک شد قیامت و از هم شکافت ماه (1) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ
بایست در هنگام سفر نیت خیر داشته باشد و از خداوند بخواهد تا سفرش را به عنوان منبع شناختی و آگاهی و کسب دانش و عبرت قرار دهد و زمینه برای تغییرات اصلاحی در جان و جامعه و جهان را فراهم آورد. پس هنگامی که سوار وسیله نقلیه می شود نام خدا را بر زبان و قلبش جاری کند و یادآور نعمت های خداوند بر خود و دیگران شود و این دعا را بخواند که در آیات 1 3 و 14 سوره زخرف آمده است: سبحان الذی سخر لنا هذا و ما کنا له
کتاب توحید و حصال روایتی است از جابر بن یزید که از امام باقر (ع) در مورد آیه 15 سوره ق پرسید، حضرت فرمودند: ای جابر آیا گمان می کنی که خدا فقط این عالم واحد، کره زمین را خلق کرده و آیا فکر می کنی که او به جز شما بشری نیافرید به خدا قسم که خداوند هزار هزار عالم و هزار هزار آدم بیافرید که تو آخرین ایشان هستی و اینان نیز آدم اند. آیه 15 سوره ق، افعیینا بالخلق الاول بل هم فی لبس من خلق جدید
وَأَنتُمُ الْفُقَرَاء وَإِن تَتَوَلَّوْا یَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَیْرَکُمْ ثُمَّ لَا یَکُونُوا أَمْثَالَکُمْ ﴿38﴾ سوره 48: الفتح به نام خداوند رحمتگر مهربان ما تو را پیروزی بخشیدیم [چه] پیروزی درخشانی (1) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُّبِینًا ﴿1﴾ تا خداوند از گناه گذشته و آینده تو درگذرد و نعمت خود را بر تو
سالگی انجام می داد. در مقدمه این تفاسیر، که به نظر می رسد اولین آن تفسیر سورة مبارکه کهف باشد که به همین دلیل هم هواداران آن در ابتدا به کهفی ها شهره شدند(1)، مطلب زیر به چشم می خورد: این مطالب حاصل تلاش چند سالی است که نگارنده با استفاده از متون اصیل اسلامی که در اختیار داشته، فراهم آورده است. (2) در واقع برای گودرزی که شیفته آموزه های چپ و ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق شده بود، بیش از
وقتی گفته می شود: چرا خداوند عالم یا انسان را آفرید؟ یا هدف خدا از آفرینش عالم یا انسان چیست؟ دو معنی ممکن است مورد نظر باشد : 1 این که خدا به عنوان خالق و فاعل عالم و انسان چه هدفی از خلقت خود داشته است ؟ یعنی هدف خودش از آفرینش عالم یا انسان چه بود و می خواست به چه هدفی دست یابد؟ 2 این که خدا چه هدفی را برای موجودات عالم و از جمله انسان قرار داده است ؟ یعنی غایت مخلوقات و از
در زمین است از آن اوست هش دار که [همه] کارها به خدا بازمی گردد (53) صِرَاطِ اللَّهِ الَّذِی لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ أَلَا إِلَی اللَّهِ تَصِیرُ الأمُورُ ﴿53﴾ سوره 43: الزخرف به نام خداوند رحمتگر مهربان حاء میم (1) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ حم ﴿1﴾ سوگند به کتاب روشنگر (2) وَالْکِتَابِ
دانند و آنچه را از اصول و اعتقادات دینی و فروع آن مورد نیاز انسان است، در کلمات پیشوایان معصوم(علیه السلام) می جویند. (مجلسی، 1379: 1 / 3) بر این اساس اگر مردم در اصول عقاید به عقل هایشان تکیه کنند، در مرتع جهالت، حیران می شوند . (همو، 1420: 25) سید نعمت الله جزائری ضمن التفات به شرافت لذت عقلی بر دیگر لذائذ، دستیابی بشر به علوم و لذائذ عقلی را محال می داند؛ زیرا عقول آلوده انسان، تنها به وهم و گمان
انسان ها برای خود جمع می کنند، برتر و بالاتر است لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَحْمَةٌ خَیْرٌ مِمَّا یَجْمَعُونَ (آل عمران: 157) و تنها گمراهان و کافران از رحمت او ناامیدند وَ مَنْ یَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّالُّونَ (حجر: 56)، بی تردید، چنین افرادی عذابی دردناک در انتظارشان است(عنکبوت: 23). خداوند مؤمنان را با صفت امیدواری به رحمت خدا می ستاید و ناامیدی از رحمت خدا را به کافران نسبت
انسان را زیانی رسد پروردگار خود را می خواند و به سوی او باز می گردد. اما هنگامی که نعمتی از خود به او عطاء کند آنچه را به خاطر آن قبلاً خدا را می خواند به فراموشی می سپرد و برای خداوند شبیه هایی قرار می دهند. در آیه 49 سوره مبارکه زمر می خوانیم: هنگامی که انسان را زیانی رسد ما را (برای حل مشکلش) می خواند. سپس هنگامی که به او نعمتی دهیم می گویید: این نعمت را به خاطر کاردانی خودم به دست آوردم
خانه
