شما ساختمانهایی می دیدید که نما نداشت چون زندگی شهری وجود نداشت. یک نکته دیگر این است که اکثر ساختمانهای پیش از دهه 40 بالکن داشتند که در این سالها تبدیل به پستو و انباری شده بود که زباله و گلدان شکسته در آن می گذاشتند. از سال 80 نسبت به این مکانها نیز حساسیت ایجاد شده است و آن ها هم در معرض دید قرار گرفته و دیگر همه ساختمانها نما دارند و این خبر خوبی است مثل پزشکی که به پای بیمار سوزن می زند و او
دستمزد گرفتی؟ دو سال بعد گلاره عباسی که هنوز بازیگر نبود از طرف خانم برومند زنگ زد به من و گفت خانم برومند می خواهد یک کاری بسازد به اسم همه بچه های من و گفته شما هم بیا برای بازی. من فکر می کردم دوباره یکی از همان سکانس های پنج دقیقه ای است و گفتم که من نمی آیم برای بازی، اما می آیم خود خانم برومند را ببینم. آن جا خانم برومند یک نوشته ای را دادند به من، شروع کردم به ورق زدن
، عباس گفت؛ آقای حامی! جسارتاً شما جلو راه بیفتید، ما هم پشت سرتان؛ توی دلم گفتم؛ دارم برات عباس! نخستین بارم بود که سوار چهارپایی مثل قاطر می شدم، دو نفر کمکم کردند که سوار بشوم، نیروها هم هر کدام سوار قاطرهاشان، دنبالم، عباس با طناب سر قاطرم را گرفته بود، بدون آن که کسی از بچه ها متوجه حرف هایش بشود، آمد جلو و دم گوشی گفت؛ حامی! خُب، یاد گرفتی حالا؟ سر طناب را می دهم دست خودت، از اینجا به بعد را
اخیر مخصوصا در لندن از آزاد هم رد کردند و بعد از آن اتفاق هایی که افتاد این حس را به اینها القا کرد که به کشتی فرنگی جفا می شود. روز اولی که آقای خادم سه سال پیش آمد، گفت اگر یک لیوان آب در فدراسیون کشتی است، اول برای فرنگی است و اگر لیوان دیگری هست برای آزاد است. چون فرنگی الان جلوتر است و اگر دو لیوان آب بود یکی برای آزاد و یکی برای فرنگی است. المپیک تمام شد؛ طبیعتا باید همکاری باید
است. مگر اینکه ان شاءالله به جایی برسد و راه ها بازتر باشد. اگر آنها حل شود، مسایل ما با آمریکا هم زود حل می شود. چون به مصلحت خود می بینند که با ایران رفاقت کنند. ان شاءالله کار می کنند و هیچ تردیدی ندارم که آقای روحانی از افکارش برنگشته است. ○آقای روحانی با شما راجع به بعضی مسائل که به هر حال مشکل کلان نظام است و ناامیدی را دوباره به جامعه تزریق کرده، مشورت می کند؟ البته از زمانی که
، تا من ببینم که واقعاً ما با هم تناسب داریم یا نه؟ اگر تناسب داشتیم، بعداً من جلو بیایم گفتم: خُب، حرف پسر شما که عاقلانه است. مادرش می گفت: من می گویم که او بیاید و طرف را ببیند، شاید پسندید و دلش گرفت و دیگر این شرایط و سختگیری هایش را کنار گذاشت! و آن آقا پسر هم می گفت: من می ترسم بروم و به یک دلیلی از آن خانم خوشم بیاید، اما واقعاً آن خانم مصلحت من نباشد معمولاً گرفتاری پدر و مادرها این است
قرآن و دعای به خیر برای خود و دیگران چه نسبت به امور دنیوی و چه اخروی ترغیب شده است. بحث ما در این ماه مبارک و بقیۀ بحث های گذشته و بعد هم در ذیلش تذکّراتی که در ماه مبارک رمضان دادیم، باز هم راجع به دعا بود. در این جلسه، بنای بحث کردن ندارم، چون می خواهم این جلسه را جلسۀ آخر قرار بدهم. به ذهنم آمد که مروری بر روایاتی که در باب ماه مبارک رمضان و آثاری که در این ماه از ناحیۀ خداوند متعال مترتب است
نشسته! قاضی را خطاب قرار دادم؛ این دیگه اینجا چه کاره است؟ گفت: ارتباطی به شما ندارد! گفتم: تا این مردک، -دقیقا همین مردک را گفتم!- اینجا باشد، به هیچ سئوالی، هیچ جوابی نخواهم داد! خوانده بودیم در جمهوری اسلامی، همه آزادند الا حزب اللهی ها اما به عینه ندیده بودیم که در جمهوری اسلامی همه حرمت دارند الا حزب اللهی ها! جلسه دادگاه من است، آنوقت این بابا، اینجا چه غلطی می کند؟ شما سردبیر روزنامه را راه
رسید و وارد رادیو شدم آن زمان مسئولیت دو ارکستر رادیو خراسان را برعهده گرفتم. در آنجا من رهبر ارکستر و تکنواز رادیو خراسان بودم آهنگسازی را از دوره دبیرستان شروع کردم تا سال 1341 که آقای معینیان مسئولیت سازمان رادیو و تلویزیون را به عهده داشتند و به من مسئولیت دادند که به شیراز بروم و بخش موسیقی رادیو استان فارس را راه اندازی کنم.من به همراه خانواده چهارسال در آنجا اقامت داشتم و پس از آن تصمیم
، دستورات خدا را خوب می فهمد؛ و در هر مسأله ای می تواند دقیقاً بگوید: خداوند که این را فرموده است، منظورش این بوده نه آن چیزی که شما برداشت کرده اید! چون دستورات خدا پیچیدگی خاص خودش را دارد. ولیّ خدا، فقیه(عالم دین) است و دین را دقیقاً می فهمد. هر کسی نباید از دستور خدا یک برداشتی پیدا کند و برداشت خودش را ملاک قرار دهد. انسان با پذیرش برتری ولیّ خدا، به اوج پاکی و رهایی از آلودگیِ انانیت
.... چرا این حالت به شما دست داد؟ در زمان پرواز همسرم با شاتل، مقامات سازمان فضایی آمریکا به ما دستور دادند چمدان هایمان را ببندیم و آماده بازگشت به مسکو باشیم چون اگر در زمان پرتاب، حادثه ای مثل چلنجر رخ دهد، بلافاصله و بدون کوچک ترین اتلاف وقت، باید آمریکا را ترک کرده و به مسکو برگردیم. من و بچه ها حتی لباس سفر پوشیده بودیم و با اضطراب زیاد شمارش معکوس را گذراندیم و تا زمانی که به ما گفتند شاتل در مدار قرار گرفته و می توانیم از حالت بازگشت اضطراری خارج شویم، هر لحظه را با وحشت زیاد گذراندیم و از آن به بعد هر موقع فیلمی از پرتاب شاتل می بینم، رعشه به من دست می دهد. ...
خانه
