و مایاها فقط در زمان فرونشاندن غضب چاک یا الهه باران به آنجا می آمدند. در ادامه لوکرو و باستان شناس دیگری به نام اَندرو کینکِلا از کالج مورپاک کالیفرنیا اضافه می کنند که رسم پیشکش کردن در معبد تنها اندکی پس از قحطی گسترده در سراسر تمدن مایا برچیده شد. تمدن مایا برای قرن های متمادی در سرتاسر آمریکای مرکزی زندگی می کردند اما بیشتر شهرهای آن ها 800 سال پس از میلاد مسیح از بین رفتند. انتهای پیام/
از مولفی بی نام موجود در کتابخانه ملی ملک بپردازد. بر اساس این وقفنامه ملک محمود خان به تعمیر مسجد بزرگ تبریز و احداث حمام و وقف آن بر عامه مبادرت کرده است. وقفنامه های سنگی زنجان در عهد قاجار پرستو قاسمی اندرود چکیده: سنگ نوشته های تاریخی از جمله میراث مکتوب جوامع بشری اند که با توجه به مقاوم بودن جنس آن نسبت به سایر آثار نوشته شده، سالم و ملموس تر به دست ما و
10 قسمت تولید شده و قسمت دوم آن نیز به محوطه های باستانی و تاریخ باستان شناسی ایران می پردازد. به طور کلی این مستند در 10 قسمت اول به داستان محوطه های مهم باستانی ایران از زبان باستان شناسان نامدار می پردازد. این باستان شناسان خاطرات خود را از کاوش های باستان شناختی تعریف می کنند. تهیه کننده و کارگردان این مجموعه پژمان مظاهری پور است و پژوهش آن را مریم حق پناه انجام داده
به قاضی سراج الدین اورموی دانشمند و نویسنده قرن ششم، صفی الدین اورموی موسیقی دان قرن ششم، تاج الدین اورموی دانشمند و شاگرد ممتاز امام فخررازی، حسام الدین چلبی به عنوان فاضل و دانشمند قرن ششم، قاضی محمد خضری عالم و محقق اهل سنت و ... تعدادی از نام آوران آذربایجان غربی برشمرد. وی به آیت الله وحیدی و آیت الله خویی به عنوان عالم و دانشمند، دکتر ریاحی محقق و نویسنده، حسین خان افشار ریاضی
راسته چین و آستین کوتاه بوده که دامن از زانو به پایین شرابه هایی از مچ پا آویزان داشته، علاوه بر اینها زنان پارسی از چادر نیز استفاده می کردند، و آنرا بر روی تن خود می انداختند به طوری که تمام لباسهای زیر را می پوشانید. نقوشی که روی فرش پازیریک که در سیبری پیدا شده و آن را مربوط به ایران در دوران هخامنشی می دانند، این مطلب را تصدیق می کند زیرا زنانی که بر روی این فرش نقش کرده اند پوششی سر اندر پا
مرد بزرگ همان چیزی است که زمان تاریخی را از زمان بدَوی و غرب را از شرق جدا می کند. به گفتۀ کلنز، از نظر ایران شناسان غربی، زرتشت نیز مانند پادشاهان هخامنشی می بایست انسانی بزرگ باشد تا مانند آنان به تاریخ و به تمدن غربی تعلق داشته باشد. به عقیدۀ ژان کِلِنز، ایران شناسانی مانند والتر هِنینگ با پیشداوری های نژادپرستانه به سراغ تاریخ باستان ایران رفته اند و به ایرانیان باستان نسبت هایی داده
مشغول نابود کردن دروازه مشهور نرگال بود که در ورودی شهر باستانی نینوا قرار داشت- شهری که تاریخش به هزاران سال پیش بازمی گردد- و به تازگی نیز با بولدوزر به جان شهر نمرود، پایتخت آشورنصیرپال دوم، پادشاه آشوریان در قرن نهم پیش از میلاد مسیح افتاده است. تمام این حملات به اماکن باستانی، حمله ای وحشیانه به حافظه جمعی بشر است. این تخریب ها به وضوح از حماقت انسان و خشونت بی معنایی می گوید که
دنبال مبارزه برای مشروطیت، شاه قاجار با تشکیل حکومت مشروطه در سال 1906 موافقت کرد. سیاست به خودی خود چیزی جدید بود. در آغاز قرن بیستم، ایرانیان هنوز اصطلاحی فارسی برای اطلاق به سیاست نداشتند؛ بنابراین عادتا از اصطلاح "پولتیک" استفاده می کردند که شکلی تغییر یافته و مسخ شده از اصطلاح politique فرانسوی بود. آن ها حتی سیاستمداران اروپایی را "پولتیک چی" می نامیدند. بعدها بود که آن ها از
و به عنوان یک شاهکار خالص معماری و نشانه ای منحصربه فرد از تمدن اینکاها اکنون به عنوان یکی از عجایب هفت گانه جدید شناخته می شود. در طول سال ها، ماچوپیچو یک شهر دژ نظامی، مکانی مذهبی و محل استقرار چند کاخ متعلق امپراطوران اینکاها بوده است. در عین حال، باستان شناسان مشهور جهان ماچوپیچو را محلی برای استراحت پادشاه های تمدن اینکا دانسته اند. نام ماچوپیچو مدتی در فهرست میراث جهانی در خطر
خانه
