پرنده، فقط یک پرنده است

پرنده کوچک بود، پرنده فکر نمی کرد، پرنده روزنامه نمی خواند، پرنده قرض نداشت، پرنده آدم ها را نمی شناخت، پرنده روی هوا و بر فراز چراغ های خطر، در ارتفاع بی خبری می پرید*... . پرنده، پر گشوده، شب را شکسته، در فکر کوچ، بر گلویش ترنم صبحگاهان نشسته، ناگاه آواز زندگی در گلویش می خشکد، زیر آوار قفس. اینجا منتظر نشسته اند برای آمدنش. چراغ های خطر را خاموش کرده اند. دام پهن کرده اند. تور انداخته اند. ماده اش را در قفسی نشانده اند تا آواز کند برای هم نفَسش و آنگاه... . ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)