و حتی کمتر از آن نیست؟ به نظر می رسد، اگر جامعه صاحب یک هویت و روح مستقل از فرد بود، تاریخ هم می تواند صاحب یک هویت مستقل باشد چراکه تاریخ مولودِ متصل جامعه است و از جامعه قابل تفکیک نیست که البته بحث آن باید در جای خودش انجام شود. اصالت جامعه و مسأله جبر اجتماعی خب، به آنچه درباره اصالت جامعه ذکر کردیم اشکالاتی مطرح می شود که لازم است به این اشکالات پاسخ بدهیم. اشکال نخست
چیز تمام شده هست. در این اندیشه رابطه خداوند با مخلوق دائمی هست. از مقدمه که بگذریم، باز فردوسی، سریعا در اولین بخش شاهنامه، به ستایش خرد می پردازد که واقعاً خواندنی هست. اولین چیزی که می گوید: نخست آفرینش خرد را شناس نگهبان جان هست و آن سه پاس اولین چیزی که می گوید: این سه پاس یعنی زبان و چشم و گوش. خرد از برای ایرانی فردوسی در دیگر ابیات شاهنامه بحث خرد را ادامه
هایی استفاده می کند که مناسب حال داستان و زمان وقوع داستان نیست. لحن گفتار ایرانی ها و عراقی ها تقریبا مشابه است و در دیالوگ های سرهنگ با ابوعلاء کاتب یا ستوان، جامو و اسیر جوان عراقی با یکدیگر به خاطر تشابه گفتار مخاطب خط داستانی را گم می کند. داستان در جاهایی هم اطناب دارد که ویراستار می توانست از این اطناب ها بکاهد. به طور مثال در جایی بین ستوان و جامو دیالوگی به این مضمون گفته می شود: ... پس
، آغاز پایان ، هجرت و بازگشت زندگی و زمانه روح الله موسوی خمینی را به گونه ای جذاب به تصویر می کشد. هدایت الله بهبودی در صفحات نخستین کتاب درباره هدف و انگیزه خود از تالیف زندگینامه امام خمینی (ره)، می نویسد: در هفده هجده سالگی نام او به گوشم خورد؛ در همان خیزشهای هر از گاه برخی شهرها، که یکی در چهلم کشته های دیگری، به هواداری برمی خاست و به خون می نشست. در دنیای آزادی بسر می بردیم که برای
نایافتنی است به همین دلیل است که نیاز به یک منبع اصیل و غنی بسیار محسوس دارد ، چنان که از زبان امام راحل(ره) گفته شده است: اگر قرآن نبود، درهای معرفت بر ما بسته بود . وی با اشاره به اینکه نیازمندی همه جامعه بشری و پویندگان راه حق و حقیقت به این کتاب آسمانی ضروری و آشکاراست ، اظهار داشت : بعضی از دانش ها به جز از طریق قرآن، برای بشر دست یافتنی نیست. وی از جمله آگاهی هایی که جز از طریق
کوهستان سرسبز و شاداب لبنان را بر اثر جور حاکمان، با خانواده ترک کرد و به ایران و شهر قزوین مهاجرت کرد. در همین سن او رساله ای مذهبی را با خط خود می نگارد. بر اساس اسناد، او تا شانزده سالگی کتاب هایی را به خط خود نسخه برداری می کند و این همه از شوق و شور او به علم اندوزی حکایت می کند. شوق و شوری که او را به عالمی ذوفنون مبدل کرد. گستره علم او از فقه و حدیث تا فلسفه و نجوم و ریاضی و هندسه و فیزیک و
وضعیت فعلی وارث وضع دهه های گذشته و قبل از انقلاب است و برای درک ریشه های آن باید اول به گذشته توجه کرد. در تمدن سنتی اسلامی هر نوع دانش منظم و حتی دانش وراء عقل بشری یعنی عرفان علم بود، از فقه گرفته تا ریاضیات، از قانون مسعودی بیرونی درباره نجوم گرفته تا تجرید [الاعتقاد] خواجه نصیرالدین طوسی در کلام، از نورالعلم ابوالحسن خرقانی گرفته تا معیارالعلم غزالی که اولی در عرفان است و دومی در منطق.
بورکهارت، همه قبل از پذیرش اسلام در جستجوی دین حق بودند. آنها مسلمان نشدند که ادیان دیگر را بخوانند. بلکه ابتدا همه ادیان را به کمال خواندند و راجع به آنها تحقیق کردند و وقتی تسلط ژرفی در همه ادیان پیدا کردند، مسلمان شدند. بنابراین مطالبی که در مورد ادیان دیگر نوشتند، عمق عجیبی دارد. مثلاً گنون دانشجوی ادیان بود. او در مقطع دکترا بر سر نوشتن رساله با استادش، در تفسیر دین هندو اختلاف پیدا می کند
آخوند گزی در این باره می نویسد: " مجلس آن مرحوم، مصداق حواریین و عیسی (ع) بود که عرض کردند:" من نجالس؟ با که نشست و برخاست کنیم؟، فرمود: " من یذکرکم الله رویته و یزیدکم فی العلم منطقه و یرغبکم فی الاخره عمله" : کسی که دیدار او شما را به یاد خدا اندازد و گفتار او بر علم شما بیفزاید و کردار او شما را مایل به آخرت نماید." و این حالات میرزا ابوالمعالی کلباسی بود. مکتب این مدرس و عالم نامی
میزان بوده و برای پیشگیری به موقع از آن خسارت ها چه کرده اند؟ آنها هیچ گاه حاضر نیستند از ناتوانی خود در ارائه راه های جایگزین برجام سخن بگویند و صادقانه بابت رویکرد غلط و کارشکنی های خود در روند پیشرفت کشور، از ملت عذرخواهی کنند. با وجود اینکه بعید به نظر می رسد عدم درک تحرکات استراتژیک آمریکا در قبال ایران در ماجرای توافق هسته ای ناشی از جهالت این جریان باشد، لکن برای روشن تر شدن این
کتاب پنج جلدی تاریخ شعرای فارسی زبان را که نوشته شبلی نعمانی عالم و متفکّر هندی است، مطالعه کنم. این کتاب ترجمه شده از زبان انگلیسی است و مطالب ادبی باارزشی در آن هست. از جمله ی این مطالب مقایسه ی بین فردوسی و نظامی است که مفصّل درباره ی وجوه شباهت و اختلاف بین شاهنامه ی فردوسی و اسکندرنامه ی نظامی بحث می کند و سرانجام به این نتیجه می رسد که فردوسی، فردوسی است و نظامی، نظامی. همچنین در مدّتی
انواع ترجمه، به نظر می رسد مترجمان در ذکر محذوف رویکردی واحد ندارند و از معیاری خاص در این زمینه پیروی نمی کنند. اختلاف در نوع تقدیر و چگونگی ذکر محذوف، از برجسته ترین تفاوت های مترجمان در این زمینه است. - موضوع ذکرنکردن محذوف در ترجمه از سوی مترجم، گاه برای رعایت امانت در ترجمه است؛ ولی باید دانست که هرگاه عدم ذکر، موجبات ابهام در ترجمه را به دست دهد، ذکر محذوف در ترجمه ضروری می نماید
وقتی ویتگنشتاین متأخر درباره اعتقاد دینی قلم می زند، همچنان بر آن است که کاربرد زبان در مقام بیان اعتقادات دینی، کاملاً متفاوت با کاربرد آن در مقام بیان امور واقع است. ولی دیگر در اینجا نتیجه نمی گیرد که پس باید این کاربرد، کاربرد نادرست زبان باشد. هدف اصلی وی توضیح این است که چگونه مفاهیمی مانند گناه، فدیه، داوری، رحمت و کفاره، جایگاهی مسلّم در شیوه زندگی یک فرد یا جامعه دارند.
خانه
