داغ عزیزان به جگرها کز هیبت آن می شکند کوه، کمرها... در وسعت میدان نگاه تو بپوشند هفتاد و دو خورشید تو تشریف خطرها... جز آل علی با که توان یافت، شود جمع، در خلقت مجموع شما، جمع هنرها؟ در بارش تیر ای همه آیات خداوند! خوش باد که جز سینه نکردید سپرها... خونبار شود چشم غروب از تن خورشید جز سرخ نپوشد به سراپرده سحرها