. شیرازی بر این باور است که تدفین ها درباره ی آداب و رسوم، غذا و سبک زندگی مردم باستان، اطلاعات خوبی می دهند و اضافه می کند: مانند آنچه از گورستان شهر سوخته بدست آمده که نشان می دهد بیش از 5 هزار سال پیش در شرق فلات ایران، جامعه چند قومیتی، چند فرهنگی با باورهایی متنوع به شکلی مسالمت آمیز و کاملا متمدن در کنار هم زندگی می کردند. روح الله شیرازی باستان شناس و مدیر پایگاه جهانی
برونر شود جایزه ای 50 هزار یورویی در نظر گرفته اند. اما آیا برونر همچنان زنده است؟ اگر زنده باشد اکنون 104 سال سن دارد. اگرچه بارها خبر مرگ او منتشر شده اما هرگز به صورت رسمی مورد تایید مقامات قرار نگرفته است. همین چندی پیش بود که یک مجله فرانسوی طی گزارشی ادعا کرد که برونر در سال 2001، در شهر دمشق درگذشته و در یک گورستان به خاک سپرده شده است. در واقع برونر آخرین بار در سال های دهه 1990 در
مرحوم شیخ رجبعلی خیاط ره مثال می آوریم: شیخ می گوید: یک بار دیگر هم دیدم فردی، درشکه ای را می راند که نزدیک بود با عابری برخورد کند. کالسکه ران، با عصبانیت به عابر گفت (یابو) جلو تو ببین. فوراً دیدم که افسار دوتا شد و خود او هم تبدیل به اسب شده و اسبهای دیگر را می راند. شیخ عبدالکریم حامد نقل می کنند: روزی یک طناب، ذهنم را مشغول کرده بود و نمی دانستم آنرا کجا نصب کنم. حواسم را
گرفت او را به قتل رساندم و جسدش را در چمدان از خانه خارج کردم. پرونده بعد از کامل شدن بررسی ها به شعبه دهم دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد و محسن روز گذشته مقابل قاضی قربان زاده پای میز محاکمه ایستاد. بعد از قرائت کیفرخواست پدر مقتول در جایگاه ایستاد و گفت: من و خانواده ام از اقلیت های مذهبی ارامنه بودیم، اما چند سالی است مسلمان شده ایم به همین دلیل دخترم با محسن ازدواج کرد. آنها اختلاف داشتند
آنها را رسما فرزند خود دانستند و آنها را تربیت دادند و امروز هنوز در شهر ژنو عده ای از آن ها باقی هستند که عموما دارای مقاماتی شده اند از قبیل دکتر عربیان، پزشک معروف کودکان و چند تن طبیب، جراح، مهندس و معمار معروف شهر که همه از همان ارامنه ای هستند که سوئیسی ها آنها را از مرگ حتمی نجات داده و تربیت و بزرگ کرده اند.
قبر ندارد! او برای پسرش فاضل خوابش را تعریف می کند. فاضل اهالی روستا را جمع می کند و تصمیم می گیرند یک زمینی در نزدیکی روستا را به عنوان قبرستان اختصاص دهند. اما زمینی که برای قبرستان در نظر گرفته اند مالکش شیرمرد است که به دنبال فروختن زمین با قیمت بالاست. شکور قبل از مرگ به دنبال حلالیت از کسانی است که دلشان را شکسته است. آقا شکور می میرد و برای خاکسپاری فاضل و دوستان او را به قبرستان روستای
سازه ها متعلق به مردگان روستا است و نه ساکنین زنده! کلودیو سیبر، عکاس، پس از شنیدن روایت یکی از دوستانش به آن منطقه سفر کرد و تصمیم گرفت که از آن عکاسی کند. وی می گوید: شهر قدیمی هوئه در ویتنام به خاطر تاثیرپذیری از معماری چینی شهرت دارد. در مورد گورستان آن بانگ نیز باید گفت که تقریبا 90 درصد ساکنین روستا اقوامی را در خارج از ویتنام دارند که مبالغی را از آن ها دریافت می کنند ولی
خانه
